|๔๒๒.๒๓| ๓ สุมุตฺติเก สุมุตฺติกา สาธุมุตฺติกมฺหิ มุสลสฺส อหิริโก เม ฉตฺตกํ วาปิ อุกฺขลิกา เม ทลิทฺทภาวาติ ฯ |๔๒๒.๒๔| ราคญฺจ อหํ โทสญฺจ วิจฺฉินฺทนฺตี วิหรามิ สา รุกฺขมูลมุปคมฺม อโห สุขนฺติ สุขโต ฌายามิ ฯ อญฺญตรา เถรีภิกฺขุนี อปญฺญาตา ฯ

เราพ้นแล้วพ้นแล้วด้วยดี เป็นผู้พ้นดีแล้วจากสาก จากสามี ผู้หา ความละอายมิได้ ซึ่งเราไม่ชอบใจ จากการทำร่มของสามีที่เราไม่ชอบใจ จากหม้อข้าว จากความขัดสน เราได้ตัดราคะ และโทสะขาดแล้ว เรา เข้าไปอาศัยโคนไม้ เพ่งฌานอยู่โดยความสุขว่า สุขหนอ.

เราพ้นดีแล้ว ในการพ้นดีแล้ว เป็นผู้พ้นแล้วโดยชอบจากสาก จากสามีของเราผู้ไม่มีหิริ จากร่ม จากหม้อข้าว และจากงูน้ำ

เรากำลังตัดราคะ และโทสะ อาศัยโคนไม้ เข้าฌานอยู่โดยความสุขว่า สุขหนอ