|๔๕๐.๑๒๒| ๑๒ ทุคฺคตาหํ ปุเร อาสึ วิธวา จ อปุตฺติกา วินา มิตฺเตหิ ญาตีหิ ภตฺตโจลสฺส นาธิคํ ฯ |๔๕๐.๑๒๓| ปตฺตํ ทณฺฑํ จ คณฺหิตฺวา ภิกฺขมานา กุลา กุลํ สีตุเณฺหน จ ฑยฺหนฺตี สตฺต วสฺสานิ จาริหํ ฯ |๔๕๐.๑๒๔| ภิกฺขุนึ ปุน ทิสฺวาน อนฺนปานสฺส ลาภินึ อุปสงฺกมฺม อโวจํ ปพฺพชึ อนคาริยํ ฯ |๔๕๐.๑๒๕| สา จ มํ อนุกมฺปาย ปพฺพาเชสิ ปฏาจารา ตโต มํ โอวทิตฺวาน ปรมตฺเถ นิโยชยิ ฯ |๔๕๐.๑๒๖| ตสฺสาหํ วจนํ สุตฺวา อกาสึ อนุสาสนึ อโมโฆ อยฺยาย โอวาโท เตวิชฺชมฺหิ อนาสวา ฯ จนฺทา ฯ ปญฺจกนิปาโต สมตฺโต ฯ -------------

เมื่อก่อนเราเป็นคนเข็ญใจ เป็นหญิงหม้ายไม่มีบุตร ปราศจากญาติ และมิตร ไม่ได้ประสบความบริบูรณ์ด้วยอาหารและผ้านุ่งห่ม เราถือ ภาชนะดินและไม้เท้าเที่ยวไปขอทานตามสกุลน้อยใหญ่ ถูกความหนาว ร้อนเบียดเบียนอยู่ตลอด ๗ ปี ต่อมาภายหลัง เราได้พบพระปฏาจารา ภิกษุณี ผู้ได้ข้าวและน้ำเป็นปกติ จึงเข้าไปหาท่านแล้วขอบรรพชาอยู่ใน สำนักท่าน ท่านให้เราบวชด้วยความอนุเคราะห์ ต่อมาท่านกล่าวสอน เรา แนะนำเราให้ประกอบในปฏิปทาอันเป็นประโยชน์อย่างยิ่ง เราฟัง คำของท่านแล้ว ได้ทำตามท่านสอน โอวาทของท่านไม่เป็นโมฆะ เพราะ เราได้บรรลุวิชชา ๓ เป็นผู้ไม่มีอาสวะ. จบ ปัญจกนิบาต.

เมื่อก่อน เราเป็นคนเข็ญใจ และเป็นหญิงหม้ายไม่มีบุตร ปราศจากญาติมิตร ไม่ได้ความบริบูรณ์ด้วยอาหารและผ้า

ถือภาชนะและไม้เท้า เที่ยวขอทานจากตระกูลหนึ่งไปยังตระกูลหนึ่ง ถูกความหนาวและความร้อนเบียดเบียน เที่ยวขอทานอยู่ถึง ๗ ปี

ต่อมาภายหลัง ได้พบปฏาจาราภิกษุณีผู้ได้ข้าวและน้ำอยู่เป็น ประจำ จึงเข้าไปขอบวชเป็นบรรพชิต

และพระปฏาจาราภิกษุณีนั้นก็ได้กรุณาบวชให้เรา ต่อมาท่านก็สั่งสอนเราให้ประกอบในประโยชน์อย่างยิ่ง