ยํ ปสฺสติ น ตํ อิจฺฉติ ยญฺจ น ปสฺสติ ตํ กิร อิจฺฉติ มญฺญามิ จิรํ จริสฺสติ น หิ ตํ ลจฺฉติ ยํ โส อิจฺฉติ ฯ

บุคคลเห็นสิ่งใด ไม่ปรารถนาสิ่งนั้น อนึ่ง บุคคลไม่เห็นสิ่งใด ย่อม ปรารถนาสิ่งนั้น เราเข้าใจว่า บุคคลนั้น จักท่องเที่ยวไปอีกนาน อยาก ได้สิ่งใด ก็จักไม่ได้สิ่งนั้นเลย.

ยํ ลภติ น เตน ตุสฺสติ ยํ ปตฺเถติ ลทฺธํ หีเฬติ อิจฺฉา หิ อนนฺตโคจรา วิคติจฺฉานํ นโม กโรมเสติ ฯ วิคติจฺฉชาตกํ จตุตฺถํ ฯ

บุคคลได้สิ่งใด ไม่ยินดีด้วยสิ่งนั้น ปรารถนาสมบัติอันใด ก็ติเตียน สมบัติที่ได้มานั้น เพราะขึ้นชื่อว่า ความปรารถนามีอารมณ์ไม่สิ้นสุด เราขอกระทำความนอบน้อมแด่ท่านผู้ปราศจากความปรารถนา. จบ วิคติจฉชาดกที่ ๔.