ภุตฺวา ติณปริฆาสํ ภุตฺวา อาจามกุณฺฑกํ เอตํ เต โภชนํ อาสิ กสฺมาทานิ น ภุญฺชสิ ฯ

ท่านเคยบริโภคหญ้าที่เป็นเดน เคยบริโภครำและข้าวตังมาแล้วจนเติบโต นี่เคยเป็นอาหารของท่านมาแล้ว เพราะเหตุไร บัดนี้ ท่านจึงไม่บริโภค เล่า?

ยตฺถ โปสํ น ชานนฺติ ชาติยา วินเยน วา ปหุํ ตตฺถ มหาพฺรหฺเม อปิ อาจามกุณฺฑกํ ฯ

ข้าแต่ท่านพราหมณ์ ในที่ใด ชนทั้งหลายไม่รู้จักสัตว์ โดยชาติ หรือโดย วินัย ในที่นั้น รำ และข้าวตังมีเป็นอันมาก.

ตฺวญฺจ โข มํ ปชานาสิ ยาทิสายํ หยุตฺตโม ชานนฺโต ชานมาคมฺม น เต ภกฺขามิ กุณฺฑกนฺติ ฯ กุณฺฑกกุจฺฉิสินฺธวชาตกํ จตุตฺถํ ฯ ---------

ก็ท่านรู้จักข้าพเจ้าดีแล้วว่า ม้าตัวนี้ เป็นม้าอุดมเช่นไร ข้าพเจ้ารู้สึกตน อยู่ เพราะอาศัยท่านผู้รู้ จึงไม่บริโภครำของท่าน. จบ กุณฑกกุจฉิสินธวชาดกที่ ๔.