มา สาลุกสฺส ปิหยิ อาตุรนฺนานิ ภุญฺชติ อปฺโปสฺสุกฺโก ภุสํ ขาท เอตํ ทีฆายุลกฺขณํ ฯ

ท่านอย่าปรารถนาอาหารอย่างหมูชื่อสาลุกะเลย เพราะว่า หมูชื่อว่าสาลุกะ นี้ บริโภคอาหารเป็นเครื่องเดือดร้อน ท่านจงเป็นผู้มีความขวนขวาย น้อย เคี้ยวกินแต่ข้าวลีบนี้เถิด นี้เป็นลักษณะแห่งความอายุยืน.

เจ้าอย่าปรารถนาเป็นเช่นสุกรสาลูกะเลย เพราะสุกรสาลูกะนี้กินอาหารที่ทำให้เดือดร้อน เจ้าอย่าทะเยอทะยานไปนัก จงกินต้นข้าวลีบเถิด นั่นเป็นเหตุแห่งความเป็นผู้มีอายุยืน

อิทานิ โส อิธาคนฺตฺวา อติถิ ยุตฺตเสวโก อถ ทกฺขสิ สาลุกํ สยนฺตํ มูสลุตฺตรํ ฯ

ในไม่ช้า ราชบุรุษผู้มีบริวารมากนั้น ก็จะเป็นแขกมาประชุมกัน ณ สถานที่นี้ ในกาลนั้น ท่านก็จะได้เห็นหมูสาลุกะตัวนี้ อันเจ้าของให้ทุบ ด้วยไม้ค้อนนอนตายอยู่.

อีกไม่นานนัก ข้าราชสำนักพร้อมกับบริวารนั้นจะเป็นแขกมาที่นี้ ตอนนั้นเจ้าจะเห็นสุกรสาลูกะถูกตีด้วยสากนอนตายอยู่ (พระศาสดาตรัสพระคาถานี้ว่า)

วิกนฺตํ สูกรํ ทิสฺวา สยนฺตํ มูสลุตฺตรํ ชรคฺควา อจินฺเตสุํ วรมฺหากํ ภุสามิวาติ ฯ สาลุกชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ ---------

วัวชราทั้งสองตัว พอเห็นหมูสาลุกะผู้กล้าหาญ อันเจ้าของให้ทุบด้วยไม้ ค้อนนอนตายอยู่ ก็คิดร่วมกันว่า ข้าวลีบเท่านั้น เป็นอาหารอย่างสูงสุด ของเรา. จบ สาลุกชาดกที่ ๖.

ครั้นเห็นสุกรสาลูกะถูกฆ่าด้วยสากนอนตายถูกชำแหละอยู่ โคแก่ทั้ง ๒ ได้คิดว่า ต้นข้าวลีบของพวกเราเท่านั้นประเสริฐที่สุดสาลูกชาดกที่ ๖ จบ