นตฺถิ โลเก รโห นาม ปาปกมฺมํ ปกุพฺพโต ปสฺสนฺติ วนภูตานิ ตํ พาโล มญฺญเต รโห ฯ

ขึ้นชื่อว่าที่ลับ ย่อมไม่มีในโลก แก่คนผู้กระทำบาปกรรม ต้นไม้ที่เกิด ในป่าก็ยังมีคนเห็น คนพาลย่อมสำคัญบาปกรรมนั้นว่า เป็นที่ลับ.

อหํ รโห น ปสฺสามิ สุญฺญํ วาปิ น วิชฺชติ ยตฺถ สุญฺญํ น ปสฺสามิ อสุญฺญํ โหติ ตํ มยา ฯ

ข้าพเจ้าย่อมไม่เห็นที่ลับ หรือแม้ที่ว่างเปล่าก็ไม่มี ในที่ใด ข้าพเจ้าไม่เห็น ที่ว่างเปล่า ที่นั้นก็ไม่ว่างเปล่าจากข้าพเจ้า.

ทุชฺชจฺโจ จ สุชจฺโจ จ นนฺโท จ สุขวจฺฉโน วชฺโฌ อทฺธุวสีโล จ เต ธมฺมํ ชหุมตฺถิกา ฯ

มาณพผู้ใหญ่ ๖ คนนั้น คือ ทุชัจจะ ๑ สุชัจจะ ๑ นันทะ ๑ สุขวัจฉนะ ๑ วัชฌะ ๑ อัทธุวสีละ ๑ มีความต้องการธิดาของอาจารย์ พากันละธรรมเสีย.

พฺราหฺมโณ จ กถํ ชเห สพฺพธมฺมาน ปารคู โย ธมฺมํ อนุปาเลติ ธิติมา สจฺจนิกฺกโมติ ฯ สีลวีมํสชาตกํ ปญฺจมํ ฯ ---------

ส่วนพราหมณ์มาณพ เป็นผู้ถึงฝั่งแห่งธรรมทั้งปวง มีปัญญา มีความเพียร เครื่องก้าวหน้าในสัจธรรม ตามรักษาธรรมไว้ จะพึงละสตรีลาภเสีย อย่างไรได้. จบ สีลวีมังสชาดกที่ ๕.