อปิ กสฺสป มนฺทิยา ยุวา สปติ หนฺติ วา สพฺพนฺตํ ขมเต ธีโร ปณฺฑิโต ตํ ติติกฺขติ ฯ

ข้าแต่ท่านกัสสปะ เด็กหนุ่มจะด่าแช่ง หรือจะตีก็ตาม ด้วยความเป็น เด็กหนุ่ม บัณฑิตผู้มีปัญญา ย่อมอดทนความผิดที่พวกเด็กทำแล้วทั้งหมด นั้นได้.

สเจปิ สนฺโต วิวทนฺติ ขิปฺปํ สนฺธิยเร ปุน พาลา ปตฺตาว ภิชฺชนฺติ น เต สมถมชฺฌคู ฯ

ถ้าแม้สัตบุรุษทั้งหลาย วิวาทกัน ก็กลับเชื่อมกันได้สนิทโดยเร็ว ส่วน คนพาลทั้งหลาย ย่อมแตกกันเหมือนภาชนะดิน เขาย่อมไม่ได้ความสงบ เวรกันได้เลย.

เอเต ภิยฺโย สมายนฺติ สนฺธิ เตสํ น ชีรติ โย จาธิปนฺนํ ชานาติ โย จ ชานาติ เทสนํ ฯ

ผู้ใด รู้โทษที่ตนล่วงแล้ว ๑ ผู้ใด รู้แสดงโทษ ๑ คนทั้งสองนั้น ย่อม พร้อมเพรียงกันยิ่งขึ้น ความสนิทสนมของเขา ย่อมไม่เสื่อมคลาย.

เอโส หิ อุตฺตริตโร ภาราวโห ธุรนฺธโร โย ปเรสาธิปนฺนานํ สยํ สนฺธาตุมรหตีติ ฯ กสฺสปมนฺทิยชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------

ผู้ใด เมื่อคนเหล่าอื่นล่วงเกินกัน ตนเองสามารถจะเชื่อมให้สนิทสนม ได้ ผู้นั้นแลชื่อว่า เป็นผู้ประเสริฐยิ่ง ผู้นำภาระไป ผู้ทรงธุระไว้. จบ กัสสปมันทิยชาดกที่ ๒.