ทุทฺทุภายติ ภทฺทนฺเต ยสฺมึ เทเส วสามหํ อหมฺเปตํ น ชานามิ กิเมตํ ทุทฺทุภายติ ฯ

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน ข้าพเจ้าอยู่ในประเทศใด ประเทศนั้น ทำเสียงว่า ทุททุภะ แม้ข้าพเจ้าเองก็ไม่รู้เสียงลั่นนั้นตรงไหนกัน อะไร ทำให้เกิดเสียงว่า ทุททุภะ ข้าพเจ้าก็ไม่รู้อีก.

ขอความเจริญจงมีแก่ท่าน ข้าพเจ้าอยู่ที่ใด ที่นั้นมีเสียงดังสนั่น แม้ข้าพเจ้าก็ไม่ทราบว่า เสียงดังสนั่นนั้นเป็นเสียงอะไร (พระศาสดาตรัสพระคาถาเหล่านี้ว่า)

เวลุวํ ปติตํ สุตฺวา ทุทฺทุภนฺติ สโส ชวิ สสสฺส วจนํ สุตฺวา สนฺตตฺตา มิควาหินี ฯ

กระต่ายได้ยินผลมะตูมสุกหล่นมีเสียงว่า ทุททุภะ ก็วิ่งหนีไป หมู่เนื้อ ได้ฟังถ้อยคำของกระต่ายแล้ว พากันตกใจวิ่งหนีไปด้วย.

กระต่ายได้ยินเสียงผลมะตูมหล่นเสียงดังสนั่นก็วิ่งหนีไป ฝูงสัตว์ฟังคำของกระต่ายก็กลัวตัวสั่น

อปฺปตฺวา ปทวิญฺญาณํ ปรโฆสานุสาริโน ปมาทปรมา พาลา เต โหนฺติ ปรปตฺติยา ฯ

ชนเหล่าใด มักเชื่อตามเสียงคนอื่น ยังไม่ทันได้ถึงร่องรอยแห่งวิญญาณ เลย ชนเหล่านั้นนับว่า เป็นพาล มีความประมาทเป็นอย่างยิ่ง ดีแต่เชื่อ ผู้อื่น.

พวกคนโง่เขลายังไม่ทันรู้เรื่องแจ่มแจ้ง ฟังคนอื่นโจษขาน ก็พากันตื่นตระหนก พวกเขาเชื่อคนอื่นง่าย

เย จ สีเลน สมฺปนฺนา ปญฺญายูปสเม รตา อารกา วิรตา ธีรา น โหนฺติ ปรปตฺติยาติ ฯ ทุทฺทุภายชาตกํ ทุติยํ ฯ ---------

ส่วนชนเหล่าใด สมบูรณ์ด้วยศีล ด้วยปัญญา ยินดีในความสงบ ชน เหล่านั้นนับว่า เป็นบัณฑิต งดเว้นความชั่วห่างไกล ย่อมไม่เชื่อ คนอื่นเลย. จบ ทุททุภายชาดกที่ ๒.