สุติติกฺขํ อรญฺญมฺหิ ปนฺตมฺหิ สยนาสเน เย จ คาเม ติติกฺขนฺติ เต อุฬารตรา ตยา ฯ

ความอดทนด้วยดีอยู่ในป่า อันมีที่นอนและที่นั่งสงัดเงียบ จะมีผล ดีอะไร ส่วนชนเหล่าใดอดทนอยู่ในบ้าน ชนเหล่านั้นเป็นผู้ประเสริฐ กว่าท่าน.

อรญฺญา คามมาคมฺม กึสีลํ กึวตํ อหํ ปุริสํ ตาต เสเวยฺยํ ตํ เม อกฺขาหิ ปุจฺฉิโต ฯ

คุณพ่อครับ ผมออกจากป่าไปถึงบ้านแล้ว จะพึงคบหาบุรุษมีศีล อย่างไร มีวัตรอย่างไร ผมถามคุณพ่อแล้ว ขอคุณพ่อช่วยบอกข้อนั้น แก่ผมด้วย?

โย ตํ วิสฺสาสเย ตาต วิสฺสาสญฺจ ขเมยฺย เต สุสฺสูสี จ ติติกฺขี จ ตํ ภเชหิ อิโต คโต ฯ

ลูกเอ๋ย ผู้ใดพึงคุ้นเคยกับเจ้า อดทนต่อความวิสาสะของเจ้าได้ เป็นผู้ตั้งใจฟังคำพูดของเจ้า และอดทนต่อคำพูดของเจ้าได้ เจ้าไปจากที่ นี้แล้วจงคบผู้นั้นเถิด.

ยสฺส กาเยน วาจาย มนสา นตฺถิ ทุกฺกฏํ อุรสีว ปติฏฺฐาย ตํ ภเชหิ อิโต คโต ฯ

ผู้ใดไม่มีกรรมชั่วด้วยกาย วาจา ใจ เจ้าไปจากที่นี้แล้วจงตั้งตน เหมือนลูกที่เกิดแต่อกของผู้นั้น แล้วจงคบผู้นั้นเถิด.

โย จ ธมฺเมน จรติ จรนฺโตปิ น มญฺญติ วิสุทฺธการึ สปฺปญฺญํ ตํ ภเชหิ อิโต คโต ฯ

อนึ่ง ผู้ใดย่อมประพฤติโดยธรรม แม้เมื่อประพฤติอยู่ก็ไม่ถือตัว เจ้า ไปจากที่นี้แล้วจงคบผู้นั้นผู้กระทำกรรมอันบริสุทธิ์มีปัญญาเถิด.

หลิทฺทราคํ กปิจิตฺตํ ปุริสํ ราควิราคินํ ตาทิสํ ตาต มา เสวิ นิมฺมนุสฺสมฺปิ เจ สิยา ฯ

ลูกเอ๋ย เจ้าอย่าคบบุรุษผู้มีจิตกลับกลอกดุจผ้าที่ย้อมด้วยน้ำขมิ้น รัก ง่ายหน่ายเร็ว ถึงแม้ว่าพื้นชมพูทวีปจะพึงไร้มนุษย์.

อาสีวิสํว กุปฺปิตํ มิฬฺหลิตฺตํ มหาปถํ อารกา ปริวชฺเชหิ ยานีว วิสมํ ปถํ ฯ

เจ้าจงเว้นคนเช่นนั้นเสียให้ห่างไกล เหมือนบุคคลผู้ละเว้นอสรพิษ ที่ดุร้าย เหมือนบุคคลผู้ละเว้นหนทางที่เปื้อนคูถ และเหมือนบุคคลผู้ไป ด้วยยานละเว้นหนทางขรุขระ ฉะนั้น.

อนตฺถา ตาต วฑฺฒนฺติ พาลํ อจฺจูปเสวโต มาสฺสุ พาเลน สงฺคจฺฉิ อมิตฺเตเนว สพฺพทา ฯ

ลูกเอ๋ย ความฉิบหายย่อมเจริญแก่บุคคลผู้คบหาคนพาล เจ้าอย่า สมาคมกับคนพาลเลย การอยู่ร่วมกับคนพาล เป็นทุกข์ทุกเมื่อ ดังอยู่ ร่วมกับศัตรู ฉะนั้น.

ตํ ตาหํ ตาต ยาจามิ กรสฺสุ วจนํ มม มาสฺสุ พาเลน สงฺคจฺฉิ ทุกฺโข พาเลหิ สงฺคโมติ ฯ หลิทฺทราคชาตกํ นวมํ ฯ ---------

ลูกเอ๋ย เพราะเหตุนั้น พ่อจึงขอร้องเจ้า ขอเจ้าจงกระทำตามถ้อย คำของพ่อ เจ้าอย่าสมาคมกับคนพาลเลย เพราะการสมาคมกับคนพาล เป็นทุกข์. จบ หลิททราคชาดกที่ ๙.