ในกรณีที่ผู้อนุญาตตรวจสอบคำขอรับใบอนุญาต เอกสารและหลักฐานแล้ว เห็นว่า มีความถูกต้องและครบถ้วน ให้ดำเนินการตรวจสอบสถานที่ และจัดทำรายงานการตรวจสอบดังกล่าว ภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอรับใบอนุญาต ให้ผู้อนุญาตพิจารณาอนุญาตหรือไม่อนุญาต ให้แล้วเสร็จภายในเก้าสิบวันนับแต่วันที่ได้รับรายงานการตรวจสอบ และแจ้งผลการพิจารณาให้ผู้ขอรับ ใบอนุญาตทราบภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่มีคำสั่งอนุญาตหรือไม่อนุญาตในกรณีที่ผู้อนุญาตมีคำสั่งอนุญาต ให้แจ้งผู้ขอรับใบอนุญาตมาชำระค่าธรรมเนียมภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่ได้รับแจ้งคำสั่งอนุญาต เมื่อผู้ขอรับใบอนุญาตชำระค่าธรรมเนียมแล้ว ให้ผู้อนุญาตออกใบอนุญาตแก่ผู้ขอรับใบอนุญาตภายใน เจ็ดวัน นับแต่วันที่ได้รับชำระเงินค่าธรรมเนียม ในกรณีที่ผู้ขอรับใบอนุญาตไม่มาชำระเงินค่าธรรมเนียมภายในระยะเวลาที่กำหนด ให้ถือว่า ผู้ขอรับใบอนุญาตไม่ประสงค์จะรับใบอนุญาต และให้ผู้อนุญาตจำหน่ายเรื่องออกจากสารบบ ในกรณีที่ผู้อนุญาตมีคำสั่งไม่อนุญาต ให้แจ้งเหตุผลและสิทธิในการอุทธรณ์ให้ผู้ขอรับใบอนุญาต ทราบด้วย

ผู้อนุญาตจะออกใบอนุญาตขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าได้ เมื่อปรากฏว่า

(๑) พันธุ์ต้นยางที่จะขออนุญาตต้องเป็นต้นยางพันธุ์ดีตามที่รัฐมนตรีโดยคำแนะนำ ของคณะกรรมการประกาศกำหนดมาตรา 6 วรรคหนึ่ง (2) โดยต้นแม่พันธุ์ต้องผ่านการตรวจจำแนก จากพนักงานเจ้าหน้าที่

(๒) ในกรณีการผลิตกิ่งตายาง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

(ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการขยายพันธุ์ต้องได้มาจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มา ของพันธุ์ต้นยางได้ เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๕ ก หนา้ ๘

(ข) ต้องมีแปลงกิ่งตายางที่มีเนื้อที่ไม่น้อยกว่าศูนย์จุดห้าไร่ และมีจำนวนต้นพันธุ์ ไม่น้อยกว่าห้าร้อยต้นต่อหนึ่งไร่ แต่ไม่เกินหนึ่งพันหกร้อยต้นต่อหนึ่งไร่

(ค) แปลงกิ่งตายางต้องตั้งอยู่เป็นเอกเทศ และไม่มีการปลูกพืชชนิดอื่นในแปลงนั้น

(ง) ต้องได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

(จ) พันธุ์ต้นยางแต่ละพันธุ์ต้องมีการจัดแบ่งเป็นแปลงย่อยอย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ไว้หน้าแปลงทุกแปลงอย่างชัดเจน

(๓) ในกรณีการผลิตต้นตอตายาง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

(ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการติดตาเปลี่ยนพันธุ์ต้องได้มาจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มา ของพันธุ์ต้นยางได้

(ข) ต้องมีแปลงกล้ายางที่มีขนาดไม่น้อยกว่าสี่ร้อยตารางเมตร

(ค) ต้องมีกำลังการผลิตต้นตอตายางไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นต้นต่อปี

(ง) ต้องได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

(จ) ต้องแบ่งแยกพันธุ์แต่ละพันธุ์อย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ ไว้ในแต่ละแถวอย่างชัดเจน พร้อมทั้งแสดงวันที่ที่มีการติดตายาง

(๔) ในกรณีการผลิตต้นยางชำถุง มีการขยายพันธุ์ต้นยางโดยวิธีการ ดังต่อไปนี้

(ก) พันธุ์ต้นยางที่ใช้ในการชำถุงต้องผลิตจากแปลงกิ่งตายางของกรมวิชาการเกษตร หรือ ที่ได้รับอนุญาตจากกรมวิชาการเกษตร โดยต้องมีหลักฐานที่สามารถพิสูจน์แหล่งที่มาของพันธุ์ต้นยางได้

(ข) ต้องมีแปลงเพาะชำที่มีขนาดไม่น้อยกว่าสี่ร้อยตารางเมตร

(ค) ต้องมีกำลังการผลิตต้นยางชำถุงไม่น้อยกว่าหนึ่งหมื่นต้นต่อปี

(ง) ต้องใช้วัสดุในการผลิตและได้รับการบำรุงรักษาตามหลักวิชาการที่ยอมรับโดยทั่วไป

(จ) ต้องจัดวางแถวต้นยางชำถุงให้เป็นระเบียบและเป็นแถว โดยจัดแบ่งแยกพันธุ์ แต่ละพันธุ์อย่างเด่นชัด ไม่ปะปนกัน และมีป้ายแสดงชื่อพันธุ์ไว้ในแต่ละแถวอย่างชัดเจน พร้อมทั้ง แสดงวันที่ที่มีการปักชำหรือตัดต้นให้ตายางงอก

ผู้รับใบอนุญาตขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าต้องปฏิบัติตามหลักเกณฑ์ ดังต่อไปนี้

(๑) จัดให้มีป้ายแสดงข้อความว่า “แปลงขยายพันธุ์ต้นยางเพื่อการค้าอนุญาต โดยกรมวิชาการเกษตร” ณ สถานที่ปลูกสร้างแปลงขยายพันธุ์

(๒) จัดทำบัญชีการซื้อพันธุ์ต้นยาง บัญชีการจำหน่ายพันธุ์ต้นยาง และบัญชีปริมาณ พันธุ์ต้นยางคงเหลือทุกครั้งที่มีการซื้อขาย เพื่อแสดงบัญชีต่อพนักงานเจ้าหน้าที่เมื่อพนักงานเจ้าหน้าที่ เข้าตรวจแปลง

(๓) ในกรณีการผลิตกิ่งตายาง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (2) (ง) และ

(จ) ตลอดระยะเวลา ที่ได้รับอนุญาต เลม่ ๑๓๘ ตอนที่ ๖๕ ก หนา้ ๙

(๔) ในกรณีการผลิตต้นตอตายาง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (3) (ง) และ

(จ) ตลอดระยะเวลาที่ได้รับอนุญาต

(๕) ในกรณีการผลิตต้นยางชำถุง ต้องปฏิบัติตามข้อ 16 (4) (ง) และ

(จ) ตลอดระยะเวลา ที่ได้รับอนุญาต (6) ออกใบเสร็จรับเงินพร้อมระบุเลขที่ใบอนุญาต พันธุ์ต้นยาง และจำนวนพันธุ์ต้นยางให้กับ ผู้ซื้อทุกครั้ง