|๓๘.๕๐| สุเมโธ นาม สมฺพุทฺโธ การุณิโก มหามุนิ ตารยิตฺวา พหู สตฺเต นิพฺพุโต โส มหายโส ฯ |๓๘.๕๑| สีหาสนสฺส สามนฺตา สุเมธสฺส มเหสิโน ปสนฺนจิตฺโต สุมโน ปาทปีฐมการยึ ฯ |๓๘.๕๒| กตฺวาน กุสลํ กมฺมํ สุขปากํ สุขุทฺรยํ ปุญฺญกมฺเมน สํยุตฺโต ตาวตึสํ อคญฺฉหํ ฯ |๓๘.๕๓| ตตฺถ เม วสมานสฺส ปุญฺญกมฺมสมงฺคิโน ปทานิ อุทฺธรนฺตสฺส โสณฺณปีฐา ภวนฺติ เม ฯ |๓๘.๕๔| ลาภา เตสํ สุลทฺธนฺเต เย ลภนฺติ อุปสฺสุติ นิพฺพุเต การํ กตฺวาน ลภนฺติ วิปุลํ สุขํ ฯ |๓๘.๕๕| มยาปิ สุกตํ กมฺมํ วาณิชฺเช สุปโยชิตํ ปาทปีฐํ กริตฺวาน โสณฺณปีฐํ ลภามหํ ฯ |๓๘.๕๖| ยํ ยํ ทิสํ ปกฺกมามิ เกนจิ กิจฺจเยนหํ โสณฺณปีเฐ อกฺกมามิ ปุญฺญกมฺมสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๘.๕๗| ตึสกปฺปสหสฺสมฺหิ ยํ กมฺมมกรึ ตทา ทุคฺคตึ นาภิชานามิ ปาทปีฐสฺสิทํ ผลํ ฯ |๓๘.๕๘| กิเลสา ฌาปิตา มยฺหํ ภวา สพฺเพ สมูหตา นาโคว พนฺธนํ เฉตฺวา วิหรามิ อนาสโว ฯ ติสฺโส วิชฺชา อนุปฺปตฺตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนํ ฯ |๓๘.๕๙| ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิจ อฏฺฐิเม ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ ฯ อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปาทปีฐิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ ฯ ปาทปีฐิยตฺเถรสฺส อปทานํ สมตฺตํ ฯ

พระมหามุนีสัมพุทธเจ้า ผู้ประกอบด้วยพระกรุณา พระนามว่าสุเมธะ ยังสัตว์ให้ข้ามเป็นอันมากแล้ว พระองค์ผู้ทรงพระยศใหญ่ก็ได้เสด็จ นิพพาน เรามีจิตเลื่อมใสมีใจโสมนัส ได้ใช้ให้คนทำตั่งสำหรับ รองเท้าไว้ที่ใกล้อาสนะทอง ของพระสัมพุทธเจ้าพระนามว่าสุเมธะ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เราทำกุศลกรรมอันมีความสุขเป็นผล มีความสุขเป็นกำไรแล้ว เป็นผู้ประกอบด้วยบุญกรรม ได้ไปสู่ สวรรค์ชั้นดาวดึงส์ เมื่อเราผู้มีความพร้อมเพรียงด้วยบุญกรรมอยู่ใน ดาวดึงส์นั้น ตั่งทองย่อมเกิดแก่เราผู้ยกเท้าก้าวไปอยู่ นรชนเหล่า ใดได้การเข้าไปฟังใกล้ๆ ทำสักการะในพระพุทธเจ้าผู้เสด็จนิพพาน แล้ว ได้สุขอันไพบูลย์ นรชนเหล่านั้นได้ลาภดีแล้ว แม้เราก็ได้ สร้างกรรมไว้ดีแล้ว เราทำตั่งสำหรับรองเท้าอันประกอบแล้วในการ ค้าขาย จึงได้ตั่งทอง เราเหยียบไปบนตั่งทองในทิศที่ไปด้วยกิจบาง อย่าง นี้เป็นผลแห่งบุญกรรม ในกัปที่สามหมื่น เราได้ทำกรรมใด ในกาลนั้น ด้วยกรรมนั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งตั่ง สำหรับรองเท้า เราเผากิเลสทั้งหลายแล้ว ... พระพุทธศาสนาเรา ได้ทำเสร็จแล้ว ดังนี้. จบ ปาทปิฐิยเถราปทาน.