มาตรา ๕๗
พระราชบัญญัติคนเข้าเมือง พ.ศ. ๒๕๒๒ · ๒๕๒๒
ฉบับรวมการแก้ไข — ไม่ใช่ถ้อยคำตามที่ประกาศครั้งแรกเพื่อประโยชน0แห9งพระราชบัญญัตินี้ ผูใดอางว9าเป1นคนมีสัญชาติไทย ถา ไม9ปรากฏหลักฐานอันเพียงพอที่พนักงานเจาหนาที่จะเชื่อถือไดว9าเป1นคนมีสัญชาติไทย ใหสันนิษฐาน ไวก9อนว9าผูนั้นเป1นคนต9างดาวจนกว9าผูนั้นจะพิสูจน0ไดว9าตนมีสัญชาติไทย การพิสูจน0ตามวรรคหนึ่ ง ใหยื่นคำขอต9อพนักงานเจาหนาที่ ตามแบบและเสีย ค9าธรรมเนียมตามที่กำหนดในกฎกระทรวง หากผูนั้นไม9พอใจคำสั่งของพนักงานเจาหนาที่จะรองขอ ต9อศาลใหพิจารณาก็ได สำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา ในกรณีที่มีการรองขอต9อศาล เมื่อไดรับคำรองขอแลว ใหศาลแจงต9อพนักงานอัยการ พนักงานอัยการมีสิทธิที่จะโตแยงคัดคานได
ตัวบทนี้เป็นฉบับที่รวมการแก้ไขเพิ่มเติมไว้แล้วโดยสำนักงานคณะกรรมการกฤษฎีกา จึงไม่ใช่ถ้อยคำที่ปรากฏในราชกิจจานุเบกษาฉบับใดฉบับหนึ่ง มาตราที่ถูกยกเลิกจะหายไปทั้งเลข และมาตราที่แทรกภายหลังจะมีคำว่า ทวิ ตรี ต่อท้าย — ระบบไม่ได้ตรวจว่าฉบับรวมนี้ปรับปรุงถึงวันใด