๔. ทุติยโกธครุสูตร
พระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ
ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๔ลำดับ 44 จาก 144 ในจตุกกนิบาตพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ 1 ข้อ3 ฉบับเทียบฉบับได้ข้อต่อข้อพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาฯ · อ้างว่าได้รับอนุญาต แต่ยังไม่มีเอกสาร
ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
๔. ทุติยโกธครุสูตร ว่าด้วยบุคคลผู้มักโกรธ สูตรที่ ๒
ภิกษุทั้งหลาย อสัทธรรม ๔ ประการนี้ อสัทธรรม ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ ๑. ความเป็นผู้มักโกรธ ไม่เคารพสัทธรรม ๒. ความเป็นผู้มักลบหลู่ ไม่เคารพสัทธรรม ๓. ความเป็นผู้เห็นแก่ลาภ ไม่เคารพสัทธรรม ๔. ความเป็นผู้เห็นแก่สักการะ ไม่เคารพสัทธรรม ภิกษุทั้งหลาย อสัทธรรม ๔ ประการนี้แล ภิกษุทั้งหลาย สัทธรรม ๔ ประการนี้ สัทธรรม ๔ ประการ อะไรบ้าง คือ
{ที่มา : โปรแกรมพระไตรปิฎกภาษาไทย ฉบับมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย เล่ม : ๒๑ หน้า : ๗๒}
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต [๑. ปฐมปัณณาสก์] ๕. โรหิตัสสวรรค ๕. โรหิตัสสสูตร ๑. ความเป็นผู้เคารพสัทธรรม ไม่เป็นผู้มักโกรธ ๒. ความเป็นผู้เคารพสัทธรรม ไม่เป็นผู้มักลบหลู่ ๓. ความเป็นผู้เคารพสัทธรรม ไม่เป็นผู้เห็นแก่ลาภ ๔. ความเป็นผู้เคารพสัทธรรม ไม่เป็นผู้เห็นแก่สักการะ ภิกษุทั้งหลาย สัทธรรม ๔ ประการนี้แล ภิกษุผู้มักโกรธ มักลบหลู่ เห็นแก่ลาภและเห็นแก่สักการะ ย่อมไม่งอกงามในสัทธรรม เหมือนพืชที่หว่านไว้ในนาไม่ดี ส่วนภิกษุผู้เคารพสัทธรรม ทั้งในอดีตและปัจจุบัน ย่อมงอกงามในธรรม เหมือนต้นไม้งอกงามเพราะยางเหนียวฉะนั้น ทุติยโกธครุสูตรที่ ๔ จบ ๕. โรหิตัสสสูตร ว่าด้วยโรหิตัสสเทพบุตร
ฉบับหลวง
ชั้นตัวบทพุทธพจน์หน่วยที่ตำแหน่งเดียวกันของเล่มนี้ · เลขข้อเป็นของฉบับนี้เอง · จับคู่ตามตำแหน่ง · เล่มนี้ทั้งสองฉบับแบ่งเรื่องเท่ากัน จึงเทียบตามลำดับได้ · ชื่อเรื่องไม่ตรงกัน จึงยังไม่ได้ยืนยันว่าเป็นเรื่องเดียวกัน
เปิดหน้าของฉบับนี้ข้อความหน้าปกของฉบับพิมพ์
พระไตรปิฎก เล่มที่ ๒๑ พระสุตตันตปิฎก เล่มที่ ๑๓ อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต โกธสูตรที่ ๒
จตฺตาโรเม ภิกฺขเว อสทฺธมฺมา กตเม จตฺตาโร โกธครุตา น สทฺธมฺมครุตา มกฺขครุตา น สทฺธมฺมครุตา ลาภครุตา น สทฺธมฺมครุตา สกฺการครุตา น สทฺธมฺมครุตา อิเม โข ภิกฺขเว จตฺตาโร อสทฺธมฺมา ฯ จตฺตาโรเม ภิกฺขเว สทฺธมฺมา กตเม จตฺตาโร สทฺธมฺมครุตา น โกธครุตา สทฺธมฺมครุตา น มกฺขครุตา สทฺธมฺมครุตา น ลาภครุตา สทฺธมฺมครุตา น สกฺการครุตา อิเม โข ภิกฺขเว จตฺตาโร สทฺธมฺมาติ ฯ โกธมกฺขครุ ภิกฺขุ ลาภสกฺการคารโว ทุกฺเขตฺเต วุตฺตพีชํว สทฺธมฺเม น วิรูหติ ฯ เย จ สทฺธมฺมครุโน วิหํสุ วิหรนฺติ จ เต เว ธมฺเม วิรูหนฺติ เสฺนหมนฺวายมิโวสธาติ ฯ
ดูกรภิกษุทั้งหลาย อสัทธรรม ๔ ประการนี้ ๔ ประการ เป็นไฉน คือ ความเป็นผู้หนักในความโกรธ ไม่เป็นผู้หนักในสัทธรรม ๑ความเป็นผู้หนักในความลบหลู่ ไม่หนักในสัทธรรม ๑ ความเป็นผู้หนักในลาภไม่หนักในสัทธรรม ๑ ความเป็นผู้หนักในสักการะ ไม่หนักในสัทธรรม ๑อสัทธรรม ๔ ประการนี้แล ดูกรภิกษุทั้งหลาย สัทธรรม ๔ ประการนี้๔ ประการเป็นไฉน คือ ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในความโกรธ ๑ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในความลบหลู่ ๑ ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในลาภ ๑ ความเป็นผู้หนักในสัทธรรม ไม่หนักในสักการะ ๑สัทธรรม ๔ ประการนี้แล ฯ ภิกษุผู้หนักในความโกรธและความลบหลู่ หนักในลาภและ สักการะ ย่อมไม่งอกงามในพระสัทธรรม ดุจพืชที่หว่านไว้ ในนาไม่ดี ส่วนภิกษุเหล่าใด เป็นผู้หนักในสัทธรรมอยู่แล้ว และกำลังเป็นผู้หนักในสัทธรรม ภิกษุเหล่านั้นแล ย่อม งอกงามในธรรม ประดุจต้นไม้อาศัยยางงอกงามอยู่ ฉะนั้น ฯ จบสูตรที่ ๔