๖. กิสลยปูชกเถราปทาน (๑๙๖) เล่ม ๓๒

พระผู้มีพระภาคพระนามว่าสิทธัตถะ ผู้กล้าแข็งด้วยกำลังของพระองค์ ไม่ทรงพ่ายแพ้ พระองค์เมื่อจะทรงอนุเคราะห์ข้าพเจ้า จึงเสด็จไปในอากาศ

ข้าพเจ้าไม่เห็นอะไรๆ อื่นที่ควรจะบูชาพระองค์ ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่ เห็นแต่ใบอ่อนของต้นอโศก จึงจับโยนขึ้นไปบนอากาศ

ใบอ่อนเหล่านั้น ตามไปเบื้องพระปฤษฎางค์ ของพระพุทธเจ้า ซึ่งกำลังเสด็จไป ข้าพเจ้าเห็นดังนั้นแล้ว จึงตื่นเต้นว่า ช่างน่าอัศจรรย์ ความโอฬารของพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ใบไม้อ่อนบูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า

ในกัปที่ ๒๗ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าเอกิสสระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก

บทว่า ฉฏฺเฐ นคเร ทฺวารวติยา ความว่า ทวารวดีนคร เพราะเป็นพระนครที่สมบูรณ์ด้วยประตูใหญ่ บานหน้าต่างและแผ่นกระดานมากมาย และสมบูรณ์ด้วยรั้ว กำแพง หอคอย ซุ้มประตูและคูน้ำที่มีโคลนเลน.

ที่ท่านเรียกว่า นคเร ทฺวารวติยา เพราะประชาชนทั้งหลายย่อมเรียกกันว่า นครทวารวดี เพราะกำหนดประตูและรั้วของพระนครขึ้นเป็นประธาน.

อธิบายว่า สวนดอกไม้ได้มีแก่เราแล้ว.

บทว่า เต กิสลยา ได้แก่ ใบอ่อนของต้นอโศกเหล่านั้น. จบอรรถกถากิสลยปูชกเถราปทาน -----------------------------------------------------