arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก

๑๑. กัณหทีปายนจริยา

เล่ม ๓๓

Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑ (Royal Thai)31/36 in จริยาปิฎก4 editions

๑๑. กัณหทีปายนจริยา

ว่าด้วยจริยาของกัณหทีปายนดาบส

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก กัณหทีปายนจริยา (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 74 · Chaloem Phrakiat Volume 33)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 33, pp. 770–771

The Mahachula Pali of this passage is not in the e-tipitaka data.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลที่เราเป็นฤาษีนามว่ากัณหทีปายนะ

เราไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์เกินกว่า ๕๐ ปี

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ใคร ๆ จะรู้ใจเราที่ไม่ยินดีประพฤติพรหมจรรย์นั้นหามิได้

แม้เราก็ไม่บอกแก่ใคร ๆ ว่า ความไม่ยินดี

และความยินดีมีในใจของเรา

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

สหายเพื่อนพรหมจารีของเราชื่อว่ามัณฑัพยะ

เป็นฤๅษีมีอานุภาพมาก

ประกอบด้วยบุพกรรม(กรรมเก่าให้ผล)

ถูกหลาวเสียบ

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราช่วยเหลือพยาบาลมัณฑัพยดาบสนั้นให้หายโรคแล้ว

ได้อำลากลับมายังอาศรมของเราเอง

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พราหมณ์ผู้เป็นสหายของเรา ได้พาภริยาและบุตร

ทั้ง ๓ คนพร้อมใจกันเป็นแขกของเรา

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรานั่งเจรจาปราศรัยกับสหาย

และภรรยาของเขาอยู่ในอาศรมของตน

เด็กโยนลูกข่างเล่นอยู่ ทำให้อสรพิษโกรธแล้ว

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

ทีนั้น เด็กนั้นใช้มือควานหาตามทางที่ลูกข่างหมุนไป

มือไปถูกหัวอสรพิษเข้า

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พอไปถูกหัวของมัน งูก็โกรธ

มันเคืองจนเหลือจะอดกลั้นอาศัยกำลังพิษ ได้กัดเด็กทันที

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เด็กถูกงูมีพิษกล้ากัด ล้มลงที่พื้นดิน

เหตุนั้น เราเป็นผู้ได้รับทุกข์

หรือว่าทุกข์นั้นเนื่องจากเรา

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราได้ปลอบมารดาและบิดาของเด็กนั้น

ผู้มีทุกข์เศร้าโศกให้เบาใจแล้ว

ได้ทำสัจจกิริยาอันประเสริฐสุดครั้งแรกว่า

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราผู้ต้องการบุญ ได้ประพฤติพรหมจรรย์

มีจิตเลื่อมใสอยู่เพียง ๗ วันเท่านั้น

ต่อจากนั้น การประพฤติของเรามีมาเกิน ๕๐ ปีนี้

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เราไม่ปรารถนาเลย แต่ก็ยังประพฤติอยู่

ด้วยสัจจะนี้ ขอความสวัสดีจงมีแก่เด็กนี้

พิษจงระงับ ยัญญทัตตกุมารจงเป็นอยู่เถิด

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

พร้อมกับเมื่อเราทำสัจจกิริยา

มาณพซึ่งสั่นเทาด้วยกำลังพิษ

ก็รู้สึกตัว ลุกขึ้นได้ และหายโรค

บุคคลมีสัจจะเสมอเราไม่มี

นี้เป็นสัจจบารมีของเรา ฉะนี้แล

กัณหทีปายนจริยาที่ ๑๑ จบ

End of ๑๑. กัณหทีปายนจริยา