พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · จริยาปิฎก
๕. โสณนันทปัณฑิตจริยา
เล่ม ๓๓Text layerBuddha’s wordsItems ๒๕ (Royal Thai)25/36 in จริยาปิฎก4 editionsThis collection answers by quoting only — the text as each edition has it, never summarised, interpreted, or scored for reliability
ปญฺจมํ โสณนนฺทปณฺฑิตจริยํ
โสณนันทปัณฑิตจริยาที่ ๕
ว่าด้วยจริยาวัตรของโสณนันทบัณฑิต
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จริยาปิฎก โสณนันทปัณฑิตจริยา (Royal Thai Volume 33 · Mahachula Volume 33 · Mahamakut Volume 74 · Chaloem Phrakiat Volume 33)
ปุนาปรํ ยทา โหมิ นคเร พฺรหฺมวทฺธเน
ตตฺถ กุลวเร เสฏฺเฐ มหาสาเล อชายิหํ ฯ
ตทาสึ ๒ โลกํ ทิสฺวาน อนฺธภูตํ ๓ ตโมตฺถตํ
จิตฺตํ ภวโต ปฏิกุฏติ ตุตฺตเวคหตํ วิย ฯ
ทิสฺวาน วิวิธํ ปาปํ เอวํ จินฺเตสหํ ตทา
กทาหํ เคหา นิกฺขมฺม ปวิสิสฺสามิ กานนํ ฯ
ตทาปิ มํ นิมนฺตึสุ กามโภเคหิ ญาตโย
เตสํปิ ฉนฺทมาจิกฺขึ มา นิมนฺเตถ เตหิ มํ ฯ
โย เม กนิฏฺฐโก ภาตา นนฺโท นามาสิ ปณฺฑิโต
โสปิ มํ อนุสิกฺขนฺโต ปพฺพชฺชํ สมโรจสิ ๔ ฯ
อหํ โสโณ จ นนฺโท จ อุโภ มาตา ปิตา มม
ตทาปิ โภเค ฉฑฺเฑตฺวา ปาวิสิมฺหา มหาวนนฺติ ฯ
โสณนนฺทปณฺฑิตจริยํ ปญฺจมํ ฯ
๑ ม. ยุ. จ ฯ ๒ ม. ยุ. ตทาปิ ฯ ๓ ม. อนฺธีภูตํ ฯ ๔ ม. ยุ. สมโรจยิ ฯ
อีกเรื่องหนึ่ง ในกาลเมื่อเราเกิดในตระกูลมหาศาลอันประเสริฐสุดอยู่ในพระนครพรหมวัทธนะ ในกาลนั้น เราเห็นสัตว์โลกเป็นผู้ถูกความมืดครอบงำ จิตของเราเบื่อหน่ายจากภพ เหมือนช้างถูกสับด้วยขอสลดใจ ฉะนั้น เราเห็นความลามกต่างๆ อย่างนี้ จึงคิดอย่างนี้ในกาลนั้นว่าเมื่อไร เราจึงจะออกไปจากเรือนแล้วเข้าป่าได้ แม้ในกาลนั้น พวกญาติก็เชื้อเชิญเราด้วยกามโภคะทั้งหลาย เราได้บอกความพอใจแม้แก่เขาเหล่านั้นว่า อย่าเชื้อเชิญเราด้วยสิ่งเหล่านั้นเลยน้องชายของเราเป็นบัณฑิตชื่อว่านันทะ แม้เขาก็ศึกษาตามเราชอบใจบรรพชา แม้ในกาลนั้น เราคือโสณบัณฑิต นันทบัณฑิต และมารดาบิดาทั้งสองของเราก็ละทิ้งโภคสมบัติทั้งหลายแล้วเข้าป่าใหญ่ ฉะนี้แล.
จบโสณนันทปัณฑิตจริยาที่ ๕
End of ๕. โสณนันทปัณฑิตจริยา