พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กกัณฏกวรรค
๗. บุปผรัตตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๗ (Royal Thai)7/10 in กกัณฏกวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กกัณฏกวรรค บุปผรัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 56 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 71–71
๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)
ว่าด้วยรักมากก็ทุกข์มาก
(ชายเข็ญใจถูกภรรยาใช้ให้ไปลักผ้าที่ย้อมด้วยคำของพระราชาเพื่อมา นุ่งเที่ยวดูมหรสพไม่ฟังคำเตือนถึงทุกข์ภัยที่จะเกิดขึ้นจากเทวดาโพธิสัตว์ เพราะความลุ่มหลงในภรรยา ถูกเจ้าหน้าที่จับได้จึงโดนลงโทษด้วยการ ให้นอนบนหลาว ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส แต่ไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน คนึงถึงแต่ภรรยาคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า) {๑๔๗} [๑๔๗] ความทุกข์ที่ถูกหลาวเสียบนี้ก็ดี ความทุกข์เพราะถูกกาจิกนี้ก็ดี ก็ยังไม่ถือว่าเป็นความทุกข์ของเราแท้ การที่แม่เนื้อทองภรรยา ของเราจะไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำไปเที่ยวดูมหรสพในเดือน ๑๒ นี้ต่างหากเล่าที่เป็นความทุกข์ของเรา
๘. สิคาลชาดก (๑๔๘)
ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปอยู่ในท้องช้าง
(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์ติดอยู่ในท้องช้างตายเกือบหาทางออกไม่ได้ เกิดความสลดใจในความโลภของตน จึงกล่าวว่า)
{๑๔๘} [๑๔๘] ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกละ ไม่เอาอีกแน่นอน เพราะในเวลา ที่เข้าไปอยู่ในท้องช้าง เราถูกความกลัวเล่นงานเสียแย่
- ๑( ) ขุ.ชา.อ. ๒/๓๓๙-๓๔๐
End of ๗. บุปผรัตตชาดก