arnon.onlineSign inAsk AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กกัณฏกวรรค

๗. บุปผรัตตชาดก

เล่ม ๒๗

Text layerBuddha’s wordsItems ๑๔๗ (Royal Thai)7/10 in กกัณฏกวรรค4 editions

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กกัณฏกวรรค บุปผรัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 56 · Chaloem Phrakiat Volume 27)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 71–71

Page 71

๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยรักมากก็ทุกข์มาก

(ชายเข็ญใจถูกภรรยาใช้ให้ไปลักผ้าที่ย้อมด้วยคำของพระราชาเพื่อมา นุ่งเที่ยวดูมหรสพไม่ฟังคำเตือนถึงทุกข์ภัยที่จะเกิดขึ้นจากเทวดาโพธิสัตว์ เพราะความลุ่มหลงในภรรยา ถูกเจ้าหน้าที่จับได้จึงโดนลงโทษด้วยการ ให้นอนบนหลาว ได้รับทุกข์ทรมานแสนสาหัส แต่ไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน คนึงถึงแต่ภรรยาคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า) {๑๔๗} [๑๔๗] ความทุกข์ที่ถูกหลาวเสียบนี้ก็ดี ความทุกข์เพราะถูกกาจิกนี้ก็ดี ก็ยังไม่ถือว่าเป็นความทุกข์ของเราแท้ การที่แม่เนื้อทองภรรยา ของเราจะไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำไปเที่ยวดูมหรสพในเดือน ๑๒ นี้ต่างหากเล่าที่เป็นความทุกข์ของเรา

๘. สิคาลชาดก (๑๔๘)

ว่าด้วยสุนัขจิ้งจอกเข้าไปอยู่ในท้องช้าง

(สุนัขจิ้งจอกโพธิสัตว์ติดอยู่ในท้องช้างตายเกือบหาทางออกไม่ได้ เกิดความสลดใจในความโลภของตน จึงกล่าวว่า)

{๑๔๘} [๑๔๘] ไม่เอาอีกแล้ว ไม่เอาอีกละ ไม่เอาอีกแน่นอน เพราะในเวลา ที่เข้าไปอยู่ในท้องช้าง เราถูกความกลัวเล่นงานเสียแย่

Footnotes (ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙))
  1. ๑( ) ขุ.ชา.อ. ๒/๓๓๙-๓๔๐

End of ๗. บุปผรัตตชาดก