พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · จุลลกุณาลวรรค
๖. เกสวชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๖๘๒–๖๘๕ (Royal Thai)6/10 in จุลลกุณาลวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต จุลลกุณาลวรรค เกสวชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 211–212
(อำมาตย์โพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้นจึงกล่าวว่า)
{๖๘๐} [๖๘๐] ผู้ใด ในเวลาที่ควรช้า กลับเร่งรีบ แต่ในเวลาที่ควรเร่งรีบ กลับชักช้า ผู้นั้นย่อมตัดรอนประโยชน์ของตนเองไป เหมือนคน เหยียบใบไม้แห้งฉะนั้น{๖๘๑} [๖๘๑] ผู้ใด ในเวลาที่ควรช้า ก็ช้า และในเวลาที่ควรรีบเร่ง ก็รีบเร่ง ประโยชน์ของผู้นั้นย่อมบริบูรณ์ เหมือนดวงจันทร์ส่องแสง สว่างในเวลากลางคืนฉะนั้น
๖. เกสวชาดก (๓๔๖)
ว่าด้วยเกสวดาบสหายโรคเพราะรสคือความคุ้นเคย
(นารทอำมาตย์ได้กล่าวกะเกสวดาบสผู้หายโรคเพราะกลับมาอยู่ อาศรมของกัปปดาบสโพธิสัตว์ว่า)
{๖๘๒} [๖๘๒] ทำไมหนอเกสวดาบสผู้เป็นภควันต์ของพวกข้าพเจ้าจึงละ พระเจ้าพาราณสีผู้เป็นจอมมนุษย์ซึ่งสามารถให้สำเร็จประสงค์ ทุกอย่างทุกประการแล้วมายินดีอยู่ในอาศรมของกัปปดาบสได้(เกสวดาบสกล่าวว่า)
{๖๘๓} [๖๘๓] ดูก่อนนารทอำมาตย์ สิ่งดี ๆ น่ารื่นรมย์ก็มี พฤกษาที่น่ารื่นรมย์ ใจก็มี คำสุภาษิตที่กัปปดาบสกล่าวก็ทำให้ข้าพเจ้ายินดีได้(นารทอำมาตย์กล่าวว่า)
{๖๘๔} [๖๘๔] พระคุณเจ้าบริโภคข้าวสุกแห่งข้าวสาลีที่ปรุงด้วยเนื้อสะอาดไฉน ข้าวฟ่างและลูกเดือยอันหารสมิได้จึงทำให้พระคุณเจ้ายินดีได้เล่า
(เกสวดาบสกล่าวว่า)
{๖๘๕} [๖๘๕] ของบริโภคจะดีหรือไม่ดีก็ตาม จะน้อยหรือมากก็ตาม ผู้คุ้นเคยกันบริโภคอยู่ ณ ที่ใด การบริโภค ณ ที่นั้นแลดี เพราะรส ทั้งหลายมีความคุ้นเคยกันเป็นยอดเยี่ยม
๗. อยกูฏชาดก (๓๔๗)
ว่าด้วยยักษ์ถือพะเนินเหล็กใหญ่
(พระราชาโพธิสัตว์ตรัสกะยักษ์ว่า)
{๖๘๖} [๖๘๖] ท่านผู้ยืนถือพะเนินเหล็กใหญ่โตเหลือขนาดอยู่บนอากาศ มาสถิตอยู่เพื่อจะคุ้มครองข้าพเจ้าในวันนี้หรือจะพยายามฆ่าข้าพเจ้า
(ยักษ์ได้กราบทูลว่า)
{๖๘๗} [๖๘๗] ดูก่อนพระราชา เราเป็นทูตของพวกยักษ์ถูกพวกยักษ์ เหล่านั้นส่งมา ณ ที่นี้เพื่อจะปลงพระชนม์พระองค์ แต่ ท้าวสักรินทร์เทวราชคุ้มครองพระองค์อยู่ เพราะเหตุนั้นเราจึง ผ่าพระเศียรของพระองค์ไม่ได้(พระราชาได้ทรงสดับดังนั้นจึงตรัสว่า)
{๖๘๘} [๖๘๘] ก็ถ้าท้าวมัฆวานเทวราชผู้เป็นจอมเทพพระสวามีของนางสุชาดา คุ้มครองข้าพเจ้าอยู่ ถึงพวกปีศาจทั้งหมดจะแผดเสียงไปต่าง ๆ ก็ตาม ข้าพเจ้าก็มิได้สะดุ้งกลัวต่อพวกยักษ์เลย
End of ๖. เกสวชาดก