พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · ปทุมวรรค
๔. มหาปนาทชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๓๙๑–๓๙๓ (Royal Thai)4/10 in ปทุมวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต ปทุมวรรค มหาปนาทชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 143–143
๔. มหาปนาทชาดก (๒๖๔)
ว่าด้วยปราสาทของพระเจ้ามหาปนาทะ
(พระบรมศาสดาครั้นทรงเล่าชาดกนี้แล้ว ได้ตรัสว่า)
{๓๙๑} [๓๙๑] พระเจ้ามหาปนาทะนั้นทรงมีปราสาททองคำ กว้าง ๑๖ ชั่วธนูตก สูง ๑,๐๐๐ ชั่วธนูตก
{๓๙๒} [๓๙๒] มี ๑,๐๐๐ ชั้น ๗ หอคอย มีธงทิวปลิวสลอน สำเร็จขึ้นด้วย แก้วมณีสีเขียว มีนางรำ ๖,๐๐๐ นาง แบ่งออกเป็น ๗ กลุ่ม ฟ้อนรำอยู่ในปราสาทนั้น{๓๙๓} [๓๙๓] ดูก่อนภัททชิ ปราสาทนั้นได้มีแล้วในคราวนั้นเหมือนกับที่ ท่านพูด ในครั้งนั้นเราเป็นท้าวสักกะผู้รับใช้งานของท่าน
๕. ขุรัปปชาดก (๒๖๕)
ว่าด้วยถึงคราวกล้าควรกล้า
(บุตรพ่อค้าถามพระโพธิสัตว์ผู้เป็นหัวหน้างานอารักขาว่า)
{๓๙๔} [๓๙๔] เมื่อท่านเห็นพวกโจรยิงลูกธนูที่แหลมคมถือดาบที่คมกล้า ซึ่งขัดแล้วด้วยนํ้ามัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เหตุไฉนหนอ ท่านจึงไม่มีความครั้นคร้ามเลย(พระโพธิสัตว์ตอบว่า)
{๓๙๕} [๓๙๕] เมื่อเราเห็นพวกโจรยิงลูกธนูที่แหลมคม ถือดาบที่คมกล้าซึ่งขัด แล้วด้วยนํ้ามัน เมื่อมรณภัยปรากฏเฉพาะหน้าแล้ว เรากลับได้ความยินดีและโสมนัสมากยิ่ง
End of ๔. มหาปนาทชาดก