พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ปัญจกนิบาต · วรรณาโรหวรรค
๒. สีลวีมังสชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๗๕๘–๗๖๒ (Royal Thai)2/10 in วรรณาโรหวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ปัญจกนิบาต วรรณาโรหวรรค สีลวีมังสชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 229–229
๒. สีลวีมังสชาดก [๓๖๒)
ว่าด้วยศีลประเสริฐกว่าสุตะ
(พราหมณ์โพธิสัตว์กราบทูลพระราชาว่า)
{๗๕๘} [๗๖๖] ข้าพระองค์มีความสงสัยว่าศีลประเสริฐหรือสุตะประเสริฐ ศีล เท่านั้นประเสริฐกว่าสุตะ ข้าพระองค์ไม่มีความสงสัยแล้ว{๗๕๙} [๗๖๗] ทั้งชาติกำเนิดและวรรณะก็ปล่าประโยชน์นัยว่าศีลเท่านั้น ประเสริฐที่สุดสุตะของบุคคลผู้ไม่ประกอบด้วยศีลก็ไม่มีประโยชน์{๗๖๐} [๗๖๘] กษัตริย์และแพศย์ผู้ไม่ตั้งอยู่ในธรรม ไม่อาศัยธรรม คนทั้ง ๒ ประเภทนั้นละโลกนี้ไปแล้วย่อมเข้าถึงทุคติ
{๗๖๑} [๗๖๙] กษัตริย์ พราหมณ์ แพศย์ ศูทร คนจัณฑาล และคนเก็บขยะ ประพฤติธรรมในธรรมวินัยนี้แล้วย่อมเป็นผู้เสมอกันในไตรทิพย์{๗๖๒} [๗๗๐] พระเวท ชาติกำเนิด แม้พวกพ้องก็ไม่สามารถจะให้อิสริยยศ หรือความสุขในภพหน้าได้ ส่วนศีลของตนเองที่บริสุทธิ์ดีแล้ว ย่อมนำความสุขมาให้ในภพหน้าได้
๓. หิริชาดก (๓๖๓)
ว่าด้วยลักษณะของผู้เป็นเพื่อนแท้และมิใช่เพื่อน
(เศรษฐีชาวพระนครพาราณสีโพธิสัตว์บอกแก่คนทั้งหลายว่า)
{๗๖๓} [๗๗๑] ผู้ใดปราศจากความละอายรังเกียจความเป็นเพื่อน พูดแต่ปากว่าเราเป็นเพื่อนของท่าน แต่ไม่เคยเอื้อเฟื้อทำการงานอะไรที่ดี กว่าให้ พึงรู้เถิดว่าผู้นั้นมิใช่เพื่อนแท้ของเรา
End of ๒. สีลวีมังสชาดก