พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · อุทปานทูสกวรรค
๗. โรมชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๔๓๐–๔๓๒ (Royal Thai)7/10 in อุทปานทูสกวรรค4 editions
๒๗๗. โรมชาตก (๗)
๗. โรมชาดก (๒๗๗)
ว่าด้วยดาบสลวงนกพิราบโรมะ
(ดาบสโกงคิดจะลวงจับนกพิราบกิน จึงได้กล่าว ๒ คาถาว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต อุทปานทูสกวรรค โรมชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 27, pp. 85–85 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 27, pp. 138–138
วสฺสานิ ปญฺญาส สมาธิกานิ
วสิมฺห เสลสฺส คุหาย โรมก
อสงฺกมานา อภินิพฺพุตตฺตา
หตฺถตฺตมายนฺติ มมณฺฑชา ปุเร.
โรมกะ เราอยู่ในถ้ำศิลามา ๕๐ กว่าปี
เมื่อก่อนนกทั้งหลายไม่หวาดระแวง
ไว้ใจจึงบินมาเกาะที่มือเรา
เต ทานิ วกฺกงฺค กิมตฺถมุสฺสุกา
ภชนฺติ อญฺญํ คิริกนฺทรํ ทิชา
นนุ น มญฺญนฺติ มมํ ยถา ปุเร
จิรปฺปวุตฺถา อถวา น เต อิเม.
วักกังคะ คราวนี้ทำไม
นกเหล่านั้นจึงพยายามหนีไปอยู่ซอกเขาแห่งอื่น
นกทั้งหลายไม่นับถือเราเหมือนเมื่อก่อนกระมัง
หรือจากไปเสียนาน จึงจำเราไม่ได้
หรือนกพวกนี้มิใช่นกพวกนั้น
(นกพิราบโพธิสัตว์ได้ยินดังนั้น จึงกล่าวว่า)
ชานาม ตํ น มยํ สมฺปมูฬฺหา
โสเยว ตฺวํ เต มยมสฺม นาญฺเญ
จิตฺตญฺจ เต อสฺมึ ชเน ปทุฏฺฐํ
อาชีวิกา (๑) เตน ตมุตฺตสามาติ.
โรมชาตกํ สตฺตมํ.
- 1ก. อาชีวก, อิ. อาชีวิก
พวกเราจำท่านได้ดี ไม่ลืมหรอก
ท่านก็คือดาบสรูปนั้นแหละ พวกเราก็ไม่ใช่นกพวกอื่น
แต่จิตของท่านประทุษร้ายในสัตว์เหล่านี้
ท่านอาชีวก เพราะเหตุนั้น พวกเราจึงกลัวท่าน
โรมชาดกที่ ๗ จบ
End of ๗. โรมชาดก