พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · โกกิลวรรค
๖. พรหาฉัตตชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๖๔๒–๖๔๕ (Royal Thai)6/10 in โกกิลวรรค4 editions
๖ พฺรหาฉตฺตชาตกํ
๖. พรหาฉัตตชาดก
เอาของน้อยแลกของมาก
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต โกกิลวรรค พรหาฉัตตชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ติณํ ติณนฺติ ลปสิ โก นุ เต ติณมาหริ
กินฺนุ เต ติณกิจฺจตฺถิ ติณเมว ปภาสติ ฯ
๑ ม. โกตฺถูว ฯ สี. โกฏฺฐูว ฯ
พระองค์ตรัสเพ้ออยู่ว่า หญ้าๆ ใครหนอ นำเอาหญ้ามาถวายพระองค์พระองค์มีกิจด้วยหญ้าหรือหนอ พระองค์จึงตรัสถึงแต่หญ้าเท่านั้น?
อิธาคมา พฺรหฺมจารี พฺรหาฉตฺโต พหุสฺสุโต
โส เม สพฺพํ สมาทาย ติณํ นิกฺขิปฺป คจฺฉติ ฯ
ฉัตตฤาษีผู้มีร่างกายสูงใหญ่ เป็นพรหมจารี เป็นพหูสูต มาอยู่ ณ ที่นี้เขาลักเอาทรัพย์ของเราจนหมดสิ้นแล้ว ยังใส่หญ้าไว้ในตุ่มแล้วหนีไป.
เอเวตํ โหติ กตฺตพฺพํ อปฺเปน พหุมิจฺฉตา
สพฺพํ สกสฺส อาทานํ อนาทานํ ติณสฺส จ
ติณสฺส จาฏีสุ คโต ตตฺถ กา ปริเทวนา ๑ ฯ
การถือเอาทรัพย์ของตนไปหมด และการไม่ถือเอาหญ้า เป็นกิจที่ผู้ปรารถนาของน้อยแลกเอาของมาก พึงกระทำอย่างนั้น ฉัตตฤาษีใส่หญ้าไว้ในตุ่มหนีไปแล้ว การปริเวทนาเพราะเรื่องนั้น จะมีประโยชน์อะไร.
สีลวนฺโต น กุพฺพนฺติ พาโล สีลานิ กุพฺพติ
อนิจฺจสีลํ ทุสฺสีลฺยํ ๒ กึ ปณฺฑิจฺจํ กริสฺสตีติ ฯ
พฺรหาฉตฺตชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
ผู้มีศีลทั้งหลาย ย่อมไม่ทำอย่างนั้น คนพาล ย่อมกระทำอนาจารอย่างนี้ความเป็นบัณฑิตจักทำคนทุศีล มีศีลไม่ยั่งยืน ให้เป็นคนอย่างไร?
จบ พรหาฉัตตชาดกที่ ๖.
End of ๖. พรหาฉัตตชาดก