พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย จตุกกนิบาต · โกกิลวรรค
๙. พาเวรุชาดก
เล่ม ๒๗Text layerBuddha’s wordsItems ๖๕๔–๖๕๗ (Royal Thai)9/10 in โกกิลวรรค4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก จตุกกนิบาต โกกิลวรรค พาเวรุชาดก (Royal Thai Volume 27 · Mahachula Volume 27 · Mahamakut Volume 58 · Chaloem Phrakiat Volume 27)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 27, pp. 205–205
๙. พาเวรุชาดก (๓๓๙)
ว่าด้วยพวกเดียรถีย์เสื่อมลาภสักการะเหมือนกาในอดีต
(พระบรมศาสดาตรัสเล่าชาดกเรื่องนี้แล้ว ได้ตรัสต่อไปว่า)
{๖๕๔} [๖๕๔] เพราะยังไม่เห็นนกยูงซึ่งมีหงอน มีเสียงไพเราะ ผู้คนจึงได้พา กันบูชากาในที่นั้นด้วยเนื้อและผลไม้{๖๕๕} [๖๕๕] แต่เมื่อนกยูงซึ่งสมบูรณ์ด้วยเสียงมายังพาเวรุรัฐลาภและ สักการะของกาก็เสื่อมไป
{๖๕๖} [๖๕๖] ตราบเท่าที่พระพุทธเจ้าผู้เป็นพระธรรมราชา ผู้ส่องแสงสว่าง ยังไม่เสด็จอุบัติขึ้น ผู้คนก็ได้พากันบูชาสมณพราหมณ์เหล่าอื่น อยู่เป็นอันมาก{๖๕๗} [๖๕๗] แต่เมื่อพระพุทธเจ้าผู้มีพระสุรเสียงอันไพเราะได้ทรงเทศนา ธรรมแล้ว ลาภและสักการะของพวกเดียรถีย์ก็เสื่อมไป
๑๐. วิสัยหชาดก (๓๔๐)
ว่าด้วยความยากจนไม่เป็นสาเหตุให้งดบริจาค
(ท้าวสักกะยืนตรัสกะวิสัยหเศรษฐีโพธิสัตว์ว่า)
{๖๕๘} [๖๕๘] ท่านวิสัยหะ แต่ก่อนท่านได้ให้ทาน ก็เมื่อท่านให้อยู่อย่างนั้น ความเสื่อมได้มีแก่ท่านแล้ว ต่อแต่นี้ไป ถ้าท่านจะไม่ให้ทาน โภคะทั้งหลายก็คงกลับมีอยู่ตามเดิมแก่ท่านผู้ไม่ให้ทาน
End of ๙. พาเวรุชาดก