พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๑๓. อภิภูตเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๓๑๙ (Royal Thai)13/16 in ติกนิบาต4 editions
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต อภิภูตเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 51 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙), vol. 26, pp. 416–416
๑๓. อภิภูตเถรคาถา
สุภาษิตชี้โทษการเกิด
นัยว่า ท่านพระอภิภูตเถระ (เมื่อจะแสดงธรรมโดยมุ่งเปิดเผยถึงเหตุแห่ง การบวชของตนแก่พวกญาติ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๑๙}[๒๕๕] ขอบรรดาญาติเท่าที่มาประชุมกัน ณ ที่นี้ทั้งหมดจงฟัง เราจักแสดงธรรมแก่ท่านทั้งหลาย การเกิดบ่อย ๆ เป็นทุกข์ร่ำไป[๒๕๖] ท่านทั้งหลายจงปรารภความเพียร จงก้าวออกไป จงประกอบความเพียรในพระพุทธศาสนา จงกำจัดเสนาแห่งมัจจุราชเสีย เหมือนช้างกำจัดเรือนไม้อ้อฉะนั้น[๒๕๗] ผู้ใดเป็นผู้ไม่ประมาทอยู่ในธรรมวินัยนี้ ผู้นั้นจักละการเวียนว่ายตายเกิดทำที่สุดแห่งทุกข์ได้
๑๔. โคตมเถรคาถา
สุภาษิตสอนให้มุ่งสันติธรรม
นัยว่า ท่านพระโคตมเถระ (เมื่อจะบอกถึงทุกข์ที่ตนได้รับในสังสารวัฏและนิพพานสุขที่ตนได้บรรลุในปัจจุบันแก่พวกญาติ) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๒๐}[๒๕๘] เมื่อเราเวียนว่ายตายเกิดอยู่ ได้เข้าถึงนรกบ้าง เข้าถึงเปตโลกบ้าง เข้าถึงกำเนิดสัตว์ดิรัจฉานอันเป็นทุกข์บ้าง เราได้เสวยทุกข์หลายอย่างตลอดกาลนาน
End of ๑๓. อภิภูตเถรคาถา