พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต · วรรคที่ ๑๑
๑. เพลัฏฐกานิเถรคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๒๓๘ (Royal Thai)1/10 in วรรคที่ ๑๑4 editions
เถรคาถาย เอกนิปาตสฺส เอกาทสมวคฺโค
เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑
ว่าด้วยคาถาต่างๆ ในเอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑
๑. เพลัฏฐกานิเถรคาถา
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา เอกกนิบาต วรรคที่ ๑๑ เพลัฏฐกานิเถรคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 50 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
๑ หิตฺวา คิหิตฺวํ ๓ อนโวสิตตฺโต
มุขนงฺคลี โอทริโก กุสีโต
มหาวราโหว นิวาปปุฏฺโฐ
ปุนปฺปุนํ คพฺภมุเปติ มนฺโทติ ฯ
เพลฏฺฐกานิ ๑ เถโร ฯ
๑ ม. ยุ. ปรินิพฺพิสฺสตฺยนาสโวติ ฯ ๒ ม. ติสุโส จ อภโย ตถา ฯ ๓ ม. คิหิตฺตํ ฯ
ท่านละความเป็นคฤหัสถ์มาแล้ว ยังไม่ทันสำเร็จกิจ เป็นผู้มีปากห่างไถเห็นแก่ท้องเป็นคนเกียจคร้าน เป็นคนโง่เขลา เข้าห้องบ่อยๆ เหมือน
สุกรตัวใหญ่ที่เขาปรนปรือด้วยเหยื่อ ฉะนั้น.
End of ๑. เพลัฏฐกานิเถรคาถา