พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · เอกกนิบาต
๑๗. ธรรมาเถรีคาถา
เล่ม ๒๖Text layerBuddha’s wordsItems ๔๑๘ (Royal Thai)17/18 in เอกกนิบาต4 editions
_______
๑๗. ธมฺมาเถรีคาถา
๑๗. ธัมมาเถรีคาถา
ภาษิตของพระธัมมาเถรี
พระธรรมาเถรี(รับพระพุทธโอวาทแล้วได้กล่าวภาษิตนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา เอกกนิบาต ธรรมาเถรีคาถา (Royal Thai Volume 26 · Mahachula Volume 26 · Mahamakut Volume 54 · Chaloem Phrakiat Volume 26)
บาลี (มหาจุฬาฯ), vol. 26, pp. 432–432 · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒), vol. 26, pp. 556–556
บาลี (มหาจุฬาฯ)
ปิณฺฑปาตํ จริตฺวาน ทณฺฑมาทาย (๑) ทุพฺพลา
เวธมาเนหิ คตฺเตหิ ตตฺเถว นิปตึ ฉมา
ทิสฺวา อาทีนวํ กาเย อถ จิตฺตํ วิมุจฺจิ เมติ.
ธมฺมา เถรี.
Footnotes (บาลี (มหาจุฬาฯ))
- 1ฉ.ม. ทณฺฑโมลุพฺภ
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
เราทุพพลภาพ มีกายสั่นเทา ถือไม้เท้าเที่ยวบิณฑบาต
ได้ล้มลงบนแผ่นดินตรงนั้นเอง
คราวนั้น จิตของเราหลุดพ้นแล้ว
เพราะเห็นโทษในกาย
End of ๑๗. ธรรมาเถรีคาถา