พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · กุมภวรรค
๑๐. พกชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๙๙–๕๐๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในกุมภวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๐ พกชาตกํ
๑๐. พกชาดก
ว่าด้วยการทำลายตบะ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต กุมภวรรค พกชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
ปรปาณฆาเต ๔ ชีวนฺโต มํสโลหิตโภชโน
พโก วตํ สมาทาย อุปปชฺชิ อุโปสถํ ฯ
หมาป่าตัวมีเนื้อและเลือดเป็นอาหาร เป็นอยู่ได้ เพราะฆ่าสัตว์อื่นสมาทานวัตรแล้ว รักษาอุโบสถอยู่.
ตสฺส สกฺโก วตญฺญาย อชรูเปนุปาคมิ
วีตตโป อชฺฌปตฺโต ภญฺชิ โลหิตโป ตปํ ฯ
ท้าวสักกะทรงทราบวัตรของหมาป่านั้นแล้ว จึงจำแลงเป็นแพะมา หมาป่านั้นปราศจากตบะ ต้องการดื่มกินเลือดจึงวิ่งไปจะกินแพะ ได้ทำลายตบะธรรมเสียแล้ว.
เอวเมว อิเธกจฺโจ ๕ สมาทานสฺมิ ทุพฺพโล ๖
ลหุํ กโรติ ๗ อตฺตานํ พโกว อชการณาติ ฯ
พกชาตกํ ทสมํ ฯ
กุมฺภวคฺโค ปญฺจโม ฯ
ตสฺสุทฺทานํ
วรกุมฺภ สุปตฺตสิริวฺหยโน
สุจิสมฺมต พินฺทุสฺสโร จุสโภ
สริตํปติ จณฺฑี ชรากปินา
อถ มกฺกฏิยา วกเกน ทสาติ ฯ
___________
วคฺคุทฺทานํ
สงฺกปฺโป ปทุโม เจว อุทปาเนน ตติยํ
อพฺภนฺตรํ ฆฏเภทํ ติกนิปาตมฺหิลงฺกตํ ๑ ฯ
ติกนิปาตํ นิฏฺฐิตํ ฯ
___________
๑ ม. โกมารปุตฺต ... ฯ ๒ ม. ฌานานุยุตฺโต วิหรามิ อาวุโส ฯ ๓ ม. ฌานภูมิยาติ ฯ
๔ ม. ปรปาณโรธา ฯ ๕ ม. อิเธกจฺเจ ฯ ๖ ม. ทุพฺพลา ฯ ๗ ม. อโรนฺติ ฯ
๑ ปุราณโปตฺถเก วคฺคุทฺทานํ นฏฺฐํ ฯ อิทํ กิตฺติโสภเนน มยา ลิขิตํ ฯ
บุคคลบางคนในโลกนี้ ก็ฉันนั้นเหมือนกัน เป็นผู้มีวัตรอันเลวทรามในการสมาทานวัตร ย่อมทำตนให้เบา ดุจหมาป่าทำลายตบะของตนเพราะเหตุต้องการแพะ ฉะนั้น.
จบ พกชาดกที่ ๑๐.
จบ กุมภวรรคที่ ๕.
_________________
รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. ภัทรฆฏเภทกชาดก ๒. สุปัตตชาดก
๓. กายนิพพินทชาดก ๔. ชัมพุขาทกชาดก
๕. อันตชาดก ๖. สมุททชาดก
๗. กามวิลาปชาดก ๘. อุทุมพรชาดก
๙. โกมาริยปุตตชาดก ๑๐. พกชาดก.
_________________
รวมวรรคที่มีในติกนิบาตนี้ คือ
๑. สังกัปปวรรค ๒. ปทุมวรรค
๓. อุทปานทูสกวรรค ๔. อัพภันตรวรรค
๕. กุมภวรรค.
จบ ติกนิบาตชาดก.
จบ ๑๐. พกชาดก