พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ติกนิบาต · กุมภวรรค
๖. สมุททชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๘๗–๔๘๙ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในกุมภวรรคมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๖ สมุทฺทชาตกํ
๖. สมุททชาดก
ว่าด้วยสมุทรสาคร
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ติกนิบาต กุมภวรรค สมุททชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๘ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
โก นฺวายํ ๒ โลณโตยสฺมึ สมนฺตา ปริธาวติ
มจฺเฉ มกเร จ วาเรติ อูมีสุ จ วิหญฺญติ ฯ
ใครนี้หนอ มาเที่ยววนเวียนอยู่ในน้ำทะเลอันเค็ม ย่อมห้ามปลา และมังกรทั้งหลาย และย่อมเดือดร้อนในกระแสน้ำที่มีคลื่น?
อนนฺตปายี สกุโณ อติตฺโตติ ทิสา สุโต
สมุทฺทํ ปาตุมิจฺฉามิ สาครํ สริตปฺปตึ ฯ
ข้าพเจ้าเป็นนกชื่อว่า อนันตปายี ปรากฏไปทั่วทิศว่า เป็นผู้ไม่อิ่ม เราปรารถนาจะดื่มน้ำ ในมหาสมุทรสาครใหญ่กว่าแม่น้ำทั้งหลาย.
โสยํ หายตี เจว ปูรเตว มโหทธิ
นาสฺส นายติ ปีตนฺโต อเปยฺโย กิร สาคโรติ ฯ
สมุทฺทชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
สมุทรสาครนี้พร่องก็ดี เต็มเปี่ยมอยู่ก็ดี ใครๆ จะดื่มน้ำในสมุทรสาครนั้น ก็หาพร่องไปไม่ ได้ยินมาว่า สาครอันใครๆ ไม่อาจจะดื่มกินให้หมดสิ้นไปได้.
จบ สมุททชาดกที่ ๖.
จบ ๖. สมุททชาดก