พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุสนาฬิวรรค
๑. กุสนาฬิชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑/๑๐ ในกุสนาฬิวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๑๓. กุสนาฬิวคฺค
๒๑. กุสนาฬิชาตก (๑)
๑๓. กุสนาฬิวรรค
หมวดว่าด้วยกอหญ้า
๑. กุสนาฬิชาดก (๑๒๑)
ว่าด้วยเทวดาที่ต้นรุจาผูกมิตรกับเทวดาที่กอหญ้า
(รุกขเทวดาสรรเสริญมิตตธรรมของพระโพธิสัตว์ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุสนาฬิวรรค กุสนาฬิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๐–๓๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๐–๕๐
กเร สริกฺโข อถวาปิ เสฏฺโฐ
นิหีนโก วาปิ กเรยฺย เอโก
กเรยฺยุเมเต (๑) พฺยสเน อุตฺตมตฺถํ
ยถา อหํ กุสนาฬิ รุจายนฺติ.
กุสนาฬิชาตกํ ปฐมํ.
- ๑สี.อิ. กเรยฺยุํ เต
บุคคลเสมอกัน ประเสริฐกว่ากัน
หรือเลวกว่ากันก็ตาม ก็ควรทำมิตรไมตรีกันไว้
เพราะว่า มิตรเหล่านั้นเมื่อความเสื่อมเกิดขึ้น
ก็พึงทำประโยชน์อันอุดมให้ได้
เหมือนเราผู้เป็นเทวดาสถิตอยู่ที่ต้นรุจา
กับเทวดาผู้สถิตอยู่ที่กอหญ้าทำมิตรไมตรีกัน
กุสนาฬิชาดกที่ ๑ จบ
จบ ๑. กุสนาฬิชาดก