arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · กุสนาฬิวรรค

๒. ทุมเมธชาดก

เล่ม ๒๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกุสนาฬิวรรคมี ๔ ฉบับ

๑๒๒. ทุมฺเมธชาตก (๒)

๒. ทุมเมธชาดก (๑๒๒)

ว่าด้วยคนมีปัญญาทราม

(นายควาญช้างกราบทูลพระราชาว่า)

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต กุสนาฬิวรรค ทุมเมธชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)

บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๐–๓๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๕๐–๕๐

บาลี (มหาจุฬาฯ)

ยสํ ลทฺธาน ทุมฺเมโธ อนตฺถํ จรติ อตฺตโน

อตฺตโน จ ปเรสญฺจ หึสาย ปฏิปชฺชตีติ.

ทุมฺเมธชาตกํ ทุติยํ.

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

คนมีปัญญาทรามได้ยศแล้ว

ประพฤติสิ่งที่ไม่เป็นประโยชน์แก่ตนเอง

ปฏิบัติเพื่อเบียดเบียนตนเองและผู้อื่น

ทุมเมธชาดกที่ ๒ จบ