พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · ทัฬหวรรค
๒. สิคาลชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๓–๑๕๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในทัฬหวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๕๒. สิงฺคาลชาตก (๒)
๒. สิงคาลชาดก (๑๕๒)
ว่าด้วยเหตุที่ทำให้สุนัขจิ้งจอกตาย
(ราชสีห์โพธิสัตว์เห็นพี่ชายทั้ง ๖ ตาย จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต ทัฬหวรรค สิคาลชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๘–๓๘ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๖๒–๖๓
อสเมกฺขิตกมฺมนฺตํ ตุริตาภินิปาตินํ
สานิ (๑) กมฺมานิ ตปฺเปนฺติ อุณฺหํวชฺโฌหิตํ มุเข.
- ๑ก. ตานิ
การงานเหล่านั้นย่อมทำบุคคลผู้มิได้พิจารณา
ทำด้วยความรีบร้อนให้เดือดร้อนเหมือนกลืนของร้อนเข้าไปในปาก
(พระศาสดาตรัสเหตุที่สุนัขจิ้งจอกตายว่า)
สีโห จ สีหนาเทน ททฺทรํ อภินาทยิ
สุตฺวา สีหสฺส นิคฺโฆสํ สิงฺคาโล ททฺทเร วสํ
ภีโต สนฺตาสมาปาทิ หทยญฺจสฺส อปฺผลีติ.
สิงฺคาลชาตกํ ทุติยํ.
ราชสีห์ได้บันลือสีหนาทไปทั่วภูเขาเงิน
สุนัขจิ้งจอกที่อาศัยอยู่ในภูเขาเงิน
ได้ยินเสียงกึกก้องของราชสีห์
เกิดความกลัวความสะดุ้งจนหัวใจแตกตาย
สิงคาลชาดกที่ ๒ จบ
จบ ๒. สิคาลชาดก