พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · ลิตตวรรค
๕. มหาสุทัสสนชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๙๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในลิตตวรรคมี ๔ ฉบับ
๙๕. มหาสุทสฺสนชาตก (๕)
๕. มหาสุทัสสนชาดก (๙๕)
ว่าด้วยพระเจ้ามหาสุทัศนะ
(พระราชาโพธิสัตว์ทรงพระนามว่ามหาสุทัศนะเมื่อจะสอนสุภัททาเทวี จึงตรัส คาถานี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต ลิตตวรรค มหาสุทัสสนชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๗ หน้า ๒๓–๒๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๗ หน้า ๓๙–๓๙
บาลี (มหาจุฬาฯ)
อนิจฺจา วต สงฺขารา อุปฺปาทวยธมฺมิโน
อุปฺปชฺชิตฺวา นิรุชฺฌนฺติ เตสํ วูปสโม สุโขติ.
มหาสุทสฺสนชาตกํ ปญฺจมํ.
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)
สังขารทั้งหลายไม่เที่ยงหนอ
มีความเกิดขึ้นและเสื่อมไปเป็นธรรมดา
ครั้นเกิดขึ้นแล้วก็ดับไป
การเข้าไปสงบระงับสังขารเหล่านั้นเป็นความสุข
มหาสุทัสสนชาดกที่ ๕ จบ
จบ ๕. มหาสุทัสสนชาดก