พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ทุกนิบาต · สันถวรรค
๔. คิชฌชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗๗–๑๗๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในสันถวรรคมี ๔ ฉบับ
๔ คิชฺฌชาตกํ
๔. คิชฌชาดก
ว่าด้วยสายตาแร้ง
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก ทุกนิบาต สันถวรรค คิชฌชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
ยนฺนุ คิชฺโฌ โยชนสตํ กุณปานิ อเวกฺขติ
กสฺมา ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌสิ ฯ
ฉบับหลวง
เออก็ (เขากล่าวกันว่า) แร้งย่อมเห็นซากศพทั้งหลายได้ถึงร้อยโยชน์เหตุไร ท่านมาถึงข่ายและบ่วงจึงไม่รู้เล่า?
บาลี (สยามรัฐ)
ยทา ปราภโว โหติ โปโส ชีวิตสงฺขเย
อถ ชาลญฺจ ปาสญฺจ อาสชฺชาปิ น พุชฺฌตีติ ฯ
คิชฺฌชาตกํ จตุตฺถํ ฯ
ฉบับหลวง
ความเสื่อมจะมีในเวลาใด สัตว์ใกล้จะสิ้นชีวิตในเวลาใด ในเวลานั้นถึงจะมาใกล้ข่าย และบ่วงก็รู้ไม่ได้ ฯ
จบ คิชฌชาดกที่ ๔.
จบ ๔. คิชฌชาดก