พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อปายิมหวรรค
๓. กาฬกัณณิชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๘๓ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๓/๑๐ ในอปายิมหวรรคมี ๔ ฉบับ
๓ กาฬกณฺณิชาตกํ
๓. กาฬกัณณิชาดก
ว่าด้วยมิตร
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อปายิมหวรรค กาฬกัณณิชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
มิตฺโต หเว สตฺตปเทน โหติ
สหาโย ปน ทฺวาทสเกน โหติ
มาสฑฺฒมาเสน จ ญาติ โหติ
ตตุตฺตรึ อตฺตสโมปิ โหติ
โสหํ กถํ อตฺตสุขสฺส เหตุ
จิรสนฺถุตํ ๑ กาฬกณฺณึ ชเหยฺยนฺติ ฯ
กาฬกณฺณิชาตกํ ตติยํ ฯ
บุคคลชื่อว่า เป็นมิตรด้วยการเดินร่วมกัน ๗ ก้าว ชื่อว่าเป็นสหายด้วยการเดินร่วมกัน ๑๒ ก้าว และชื่อว่าเป็นญาติด้วยการอยู่ร่วมกันเดือนหนึ่งหรือกึ่งเดือน ส่วนผู้ชื่อว่ามีตนเสมอกันก็ด้วยการอยู่รวมกันยิ่งกว่านั้นเราจะละทิ้งมิตร ชื่อว่ากาฬกัณณี ผู้ชอบกันมานาน เพราะความสุขส่วนตัวได้อย่างไร?
จบ กาฬกัณณิชาดกที่ ๓.
จบ ๓. กาฬกัณณิชาดก