พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เอกกนิบาต · อสัมปทานวรรค
๖. สุวรรณหังสชาดก
เล่ม ๒๗ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในอสัมปทานวรรคมี ๔ ฉบับ
๖ สุวณฺณหํสชาตกํ
๖. สุวรรณหังสชาดก
โลภมากลาภหาย
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย ชาดก เอกกนิบาต อสัมปทานวรรค สุวรรณหังสชาดก (ฉบับหลวง เล่ม ๒๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๖ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๗)
บาลี (สยามรัฐ)
ยํ ลทฺธํ เตน ตุฏฺฐพฺพํ อติโลโภ หิ ปาปโก
หํสราชํ คเหตฺวาน สุวณฺณา ปริหายตีติ ฯ
สุวณฺณหํสชาตกํ ฉฏฺฐํ ฯ
ฉบับหลวง
บุคคลได้สิ่งใด ควรยินดีด้วยสิ่งนั้น เพราะความโลภเกินประมาณเป็นความลามก นางพราหมณีจับพระยาหงส์ได้แล้ว ก็เสื่อมจากทองคำ.
จบ สุวรรณหังสชาดกที่ ๖.
จบ ๖. สุวรรณหังสชาดก