พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · กณิการปุปผิยวรรค
๒. มิเนลปุปผิยเถราปทาน (๒๐๒)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๔ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๑๐ ในกณิการปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน กณิการปุปผิยวรรค มิเนลปุปผิยเถราปทาน (๒๐๒) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๖๖–๓๖๗
๒. มิเนลปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระมิเนลปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกเทียนขาว
(ท่านพระมิเนลปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๒๐๔} [๕] พระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขีผู้มีพระฉวีวรรณดังทองคำ มีพระรัศมีอันประเสริฐ เปล่งปลั่งดังแสงอาทิตย์ มีพระหฤทัย เมตตา มีพระสติ เสด็จขึ้นสู่ที่จงกรม[๖] เรามีจิตเลื่อมใส มีใจโสมนัสชมเชยพระญาณอันสูงส่งแล้ว จึงประคองดอกเทียนขาวน้อมบูชาพระพุทธเจ้า[๗] ในกัปที่ ๓๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชาพระพุทธเจ้า ด้วยการบูชานั้น เราจึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๘] ในกัปที่ ๒๙ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าสุเมฆฆนะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมิเนลลปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ มิเนลปุปผิยเถราปทานที่ ๒
๓. กิงกณิกปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระกิงกณิกปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกหงอนไก่
(ท่านพระกิงกณิกปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๒๐๕} [๑๐] พระสัพพัญญูผู้นายกของโลก ผู้เช่นกับทองคำลํ้าค่า ทรงร้อน พระวรกายจึงเสด็จลงนํ้าสรงสนานอยู่[๑๑] เรามีจิตเบิกบาน มีใจโสมนัสได้ประคองดอกหงอนไก่น้อมบูชา พระพุทธเจ้าพระนามว่าวิปัสสีผู้เป็นจอมมนุษย์ ผู้คงที่[๑๒] ในกัปที่ ๙๑ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชาพระพุทธเจ้า ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งพุทธบูชา[๑๓] ในกัปที่ ๒๗ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าภีมรถะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๑๔] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระกิงกณิกปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วย ประการฉะนี้แล
จบ กิงกณิกปุปผิยเถราปทานที่ ๓
จบ ๒. มิเนลปุปผิยเถราปทาน (๒๐๒)