พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตมาลปุปผิยวรรค
๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๐๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๙/๑๐ ในตมาลปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๙. ติกณฺฑิปุปฺผิยตฺเถราปทาน <919>
๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระติกัณฑิปุปผิยเถระ
(พระติกัณฑิปุปผิยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตมาลปุปผิยวรรค ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๗๓–๒๗๔ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๖๖–๓๖๖
สุมงฺคโลติ นาเมน สยมฺภู อปราชิโต
ปวนา นิกฺขมิตฺวาน นครํ ปาวิสิ ชิโน.
พระผู้มีพระภาคผู้สยัมภูชินเจ้า ผู้ไม่ทรงพ่ายแพ้ พระนามว่าสุมังคละ เสด็จออกจากป่าใหญ่ เข้าไปยังนคร
ปิณฺฑจารํ จริตฺวาน นิกฺขมฺม นครา มุนิ
กตกิจฺโจว สมฺพุทฺโธ โส วสิ วนมนฺตเร.
พระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้เป็นมุนีพระองค์นั้น เสด็จเที่ยวบิณฑบาตแล้ว เสด็จออกจากนคร ทรงทำภัตกิจเสร็จ แล้วประทับอยู่ในราวป่า
ติกณฺฑิปุปฺผํ <920> ปคฺคยฺห พุทฺธสฺส อภิโรปยึ
ปสนฺนจิตฺโต สุมโน สยมฺภุสฺส มเหสิโน.
ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส มีใจยินดี ได้ประคองดอกคล้า ๓ ดอก บูชาพระพุทธเจ้า ผู้เป็นสยัมภู ผู้แสวงหาคุณอันยิ่งใหญ่
จตุนฺนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า
ฉฬาสีติมฺหิโต กปฺเป อปเสลาสนามโก <921>
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๘๖ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิมีพระนามว่าอปเสลา สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ติกณฺฑิปุปฺผิโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
กึกณิกปุปฺผิยตฺเถรสฺส อปทานํ นวมํ สมตฺตํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระติกัณฑิปุปผิยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
ติกัณฑิปุปผิยเถราปทานที่ ๙ จบ
จบ ๙. ติกัณฑิปุปผิยเถราปทาน (๑๙๙)