พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · ตมาลปุปผิยวรรค
๔. อโสกปูชกเถราปทาน (๑๙๔)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๙๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๔/๑๐ ในตมาลปุปผิยวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๔. อโสกปูชกตฺเถราปทาน
๔. อโสกปูชกเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระอโสกปูชกเถระ
(พระอโสกปูชกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน ตมาลปุปผิยวรรค อโสกปูชกเถราปทาน (๑๙๔) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๗๐–๒๗๐ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๖๑–๓๖๑
ติปุรายํ <909> ปุเร รมฺเม ราชุยฺยานํ อหุ ตทา
อุยฺยานปาโล ตตฺถาสึ รญฺโญ ปฏฺฐจโร <910> อหํ.
ครั้งนั้น ได้มีพระราชอุทยานอยู่ในนครติปุระ น่ารื่นรมย์ ข้าพเจ้าเป็นคนรักษาพระราชอุทยานอยู่ในนครนั้น เป็นคนรับใช้ของพระราชา
ปทุโม นาม นาเมน สยมฺภู สปฺปโภ อหุ
นิสินฺนํ ปุณฺฑรีกมฺหิ ฉายา น ชหิ ตํ มุนึ.
ได้มีพระสยัมภูพุทธเจ้า ผู้มีพระรัศมี พระนามว่าปทุมะ พระฉายาไม่ละพระองค์ผู้เป็นมุนี ผู้ประทับนั่งอยู่บนดอกบัวขาว
อโสกํ ปุปฺผิตํ ทิสฺวา ปิณฺฑิภารํ สุทสฺสนํ
พุทฺธสฺส อภิโรเปสึ ชลชุตฺตมนามิโน.
ข้าพเจ้าเห็นต้นอโศกมีดอกบานเป็นพวง น่าดูนัก จึงบูชาพระพุทธเจ้าพระนามว่าปทุมุตตระ ผู้ประเสริฐ
จตุนฺนวุติโต กปฺเป ยํ ปุปฺผํ อภิโรปยึ
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๔ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า
สตฺตติมฺหิ อิโต <911> กปฺเป โสฬส อรณญฺชหา <912>
สตฺตรตนสมฺปนฺนา จกฺกวตฺตี มหพฺพลา.
ในกัปที่ ๗๐ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๑๖ ชาติ พระนามว่าอรณัญชหะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา อโสกปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
อโสกปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ จตุตฺถํ สมตฺตํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระอโสกปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
อโสกปูชกเถราปทานที่ ๔ จบ
จบ ๔. อโสกปูชกเถราปทาน (๑๙๔)