พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · พันธุชีวกวรรค
๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน (๑๕๖)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๕๘ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๐ ในพันธุชีวกวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน พันธุชีวกวรรค กทัมพปุปผิยเถราปทาน (๑๕๖) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๑๔–๓๑๕
[๒๘] และในกัปที่ ๑๐ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ มีพระนามว่าชุตินธระ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๒๙] คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระมันทารวปุปผปูชกเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ มันทารวปุปผปูชกเถราปทานที่ ๕
๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน
บุพประวัติของพระกทัมพปุปผิยเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกกระทุ่ม
(ท่านพระกทัมพปุปผิยเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๕๘} [๓๐] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์มีภูเขาชื่อว่ากุกกุฏะ พระ(ปัจเจก) พุทธเจ้า ๗ พระองค์อยู่ที่เชิงภูเขาลูกนั้น[๓๑] เราเห็นดอกกระทุ่มมีดอกบานสะพรั่งดั่งดวงจันทร์เด่นอยู่บนท้องฟ้า จึงเอามือทั้งสองประคองไปบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้า ทั้ง ๗ พระองค์[๓๒] ในกัปที่ ๙๔ แต่ภัทรกัปนี้ เราเอาดอกไม้ใดบูชาพระปัจเจก พุทธเจ้า ด้วยการบูชานั้น เราไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผล แห่งการบูชาพระปัจเจกพุทธเจ้า
[๓๓] ในกัปที่ ๙๒ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ๗ พระองค์ มีพระนามว่าปุปผะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก[๓๔] คุณวิเศษเหส่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ เราทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้าเราทำเสร็จแล้ว ดังนี้แลนัยว่า ท่านพระกทัมพปุปผิยเถระได้กล่าวคาถาเหล่านี้ไว้แล้ว ด้วยประการฉะนี้แล
จบ กทัมพปุปผิยเถราปทานที่ ๖
๗. ติณสูลกเถราปทาน
บุพประวัติของพระติณสูลกเถระ
ว่าด้วยผลแห่งการบูชาด้วยดอกมะลิซ้อน
(ท่านพระติณสูลกเถระได้กล่าวบุพประวัติของตนไว้ว่า)
{๑๕๙} [๓๕] ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมวันต์ มีภูเขาชื่อว่าภูตคณะ พระชินสยัมภู ปัจเจกพุทธเจ้าองค์หนึ่งผู้สละโลกแล้วมาอยู่ที่ภูเขานั้น[๓๖] เราถือเอาดอกมะลิซ้อนไปบูชาแต่พระพุทธเจ้า เราไม่ตกอบายภูมิทั้ง ๔ เลยตลอด ๙๐,๐๐๐ กัป[๓๗] ในกัปที่ ๑๑ แต่ภัทรกัปนี้ ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระองค์หนึ่ง มีพระนามว่าธรณีรุหะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีกำลังมาก
จบ ๖. กทัมพปุปผิยเถราปทาน (๑๕๖)