พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · สุวรรณพิมโพหนวรรค
๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๘๐)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๘๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในสุวรรณพิมโพหนวรรคมี ๔ ฉบับ
๑๐. ตรณียตฺเถราปทาน
๑๐. ตรณียเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระตรณียเถระ
(พระตรณียเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน สุวรรณพิมโพหนวรรค ตรณิยเถราปทาน (๒๘๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๒๖–๓๒๖ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๔๔๐–๔๔๑
มหาปถมฺหิ วิสเม เสตุ การาปิโต มยา
ตรณตฺถาย โลกสฺส ปสนฺโน เสหิ ปาณิภิ.
ข้าพเจ้ามีใจเลื่อมใส ได้ร่วมมือช่วยกันสร้างสะพาน ที่ทางใหญ่ซึ่งไม่ราบเรียบ เพื่อต้องการให้ชาวโลกข้าม
เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ เสตุ การิโต มยา
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ เสตุทานสฺสิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ร่วมสร้างสะพานไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการให้ร่วม(สร้าง)สะพาน
ปญฺจปญฺญาสิโต กปฺเป เอโก อาสึ สโมคโต <1060>
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๕๕ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิองค์หนึ่งพระนามว่าสโมคตะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ตรณีโย เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
ตรณียตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.
สุวณฺณพิพฺโพหนวคฺโค อฏฺฐวีสติโม.
ตสฺสุทฺทานํ
สุวณฺณํ ติลมุฏฺฐิ จ จงฺโกฏกพฺภญฺชนญฺชลี
โปตฺถโก จิตมาลุโว เอกปุณฺฑรี เสตุนา
เทฺวจตฺตาฬีส คาถาโย <1061> คณิตาโย วิภาวิภีติ.
เอกาทสมํ ภาณวารํ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระตรณียเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
ตรณียเถราปทานที่ ๑๐ จบ
สุวัณณพิพโพหนวรรคที่ ๒๘ จบบริบูรณ์
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. สุวัณณพิพโพหนิยเถราปทาน
๒. ติลมุฏฐิยเถราปทาน
๓. จังโกฏกิยเถราปทาน
๔. อัพภัญชนทายกเถราปทาน
๕. เอกัญชลิยเถราปทาน
๖. โปตถทายกเถราปทาน
๗. จิตกปูชกเถราปทาน
๘. อาลุวทายกเถราปทาน
๙. ปุณฑรีกเถราปทาน
๑๐. ตรณียเถราปทาน
และในวรรคนี้นับคาถาได้ ๔๒ คาถา
ภาณวารที่ ๑๑ จบ
จบ ๑๐. ตรณิยเถราปทาน (๒๘๐)