พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · หัตถิวรรค
๑๐. ปาปนิวาริยเถราปทาน (๒๒๐)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๒๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในหัตถิวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๑๐. ปาปนิวาริยตฺเถราปทาน
๑๐. ปาปนิวาริยเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระปาปนิวาริยเถระ
(พระปาปนิวาริยเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน หัตถิวรรค ปาปนิวาริยเถราปทาน (๒๒๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๘๙–๒๘๙ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๓๘๘–๓๘๘
ปิยทสฺสิสฺส ภควโต จงฺกมํ โสธิตํ มยา
นฬเกหิ ปฏิจฺฉนฺนํ วาตาตปนิวารณํ.
ข้าพเจ้าแผ้วถางสถานที่จงกรมของพระผู้มีพระภาค พระนามว่าปิยทัสสี มุงบังด้วยไม้อ้อ ป้องกันลมและแดด
ปาปํ วิวชฺชนตฺถาย กุสลสฺสูปสมฺปทา
กิเลสานํ ปหานาย ปทหึ สตฺถุสาสเน.
ข้าพเจ้าบำเพ็ญกุศลให้ถึงพร้อมเพื่อต้องการเว้นบาป ตั้งความเพียรในศาสนาของพระศาสดาเพื่อละกิเลสทั้งหลาย
อิโต เอกาทเส กปฺเป อคฺคิเตโชติ <961> วิสฺสุโต
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๑๑ นับจากกัปนี้ไป ได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิ ปรากฏนามว่าอัคคิเตชะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ. (๒๓๖๘)
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปาปนิวาริโย <962> เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
ปาปนิวาริยตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.
หตฺถิวคฺโค พาวีสติโม.
ตสฺสุทฺทานํ
หตฺถิ ปานธิ สจฺจญฺจ เอกสญฺญิ จ รํสิโก <963>
สนฺธิโต ตาลวณฺฏํ จ ตถา อกฺกนฺตสญฺญโก
สปฺปิ ปาปนิวารี จ จตุปญฺญาส คาถกาติ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปาปนิวาริยเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
ปาปนิวาริยเถราปทานที่ ๑๐ จบ
หัตถิวรรคที่ ๒๒ จบบริบูรณ์
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. หัตถิทายกเถราปทาน
๒. ปานธิทายกเถราปทาน
๓. สัจจสัญญกเถราปทาน
๔. เอกสัญญกเถราปทาน
๕. รังสิสัญญกเถราปทาน
๖. สันธิตเถราปทาน
๗. ตาลวัณฏทายกเถราปทาน
๘. อักกันตสัญญกเถราปทาน
๙. สัปปิทายกเถราปทาน
จบ ๑๐. ปาปนิวาริยเถราปทาน (๒๒๐)