พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย · เสเรยยกวรรค
๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน (๑๓๐)
เล่ม ๓๒ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๓๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๐ ในเสเรยยกวรรคมี ๔ ฉบับ
_______
๑๐. ปทุมปูชกตฺเถราปทาน
๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน
ประวัติในอดีตชาติของพระปทุมปูชกเถระ
(พระปทุมปูชกเถระ เมื่อจะประกาศประวัติในอดีตชาติของตน จึงกล่าวว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย อปทาน เสเรยยกวรรค ปทุมปูชกเถราปทาน (๑๓๐) (ฉบับหลวง เล่ม ๓๒ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๓๒ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๗๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๓๒)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๒๑–๒๒๒ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๓๒ หน้า ๒๙๐–๒๙๒
หิมวนฺตสฺสาวิทูเร โคตโม นาม ปพฺพโต
นานารุกฺเขหิ สญฺฉนฺโน มหาภูตคณาลโย.
ในที่ไม่ไกลภูเขาหิมพานต์ มีภูเขาลูกหนึ่งชื่อว่าโคตมะ ดาษดื่นไปด้วยต้นไม้นานาชนิด เป็นที่อยู่ของหมู่มหาภูต (คือยักษ์)
เวมชฺฌมฺหิ จ ตสฺสาสิ อสฺสโม อภินิมฺมิโต
ปุรกฺขโต สสิสฺเสหิ วสามิ อสฺสเม อหํ.
อาศรมได้สร้างไว้ในท่ามกลางภูเขานั้น ข้าพเจ้ามีศิษย์ของตนห้อมล้อม อยู่ในอาศรม (ได้กล่าวกับศิษย์ว่า)
อายนฺตุ เม สิสฺสคณา ปทุมํ อาหรนฺตุ เม
พุทฺธปูชํ กริสฺสามิ ทิปทินฺทสฺส ตาทิโน.
มาเถิดคณะศิษย์ของเรา จงนำดอกปทุมมาให้เรา เราจักทำการบูชาพระพุทธเจ้า แด่พระผู้มีพระภาค ผู้เป็นจอมแห่งเทวดาและมนุษย์ ผู้คงที่
เอวนฺติ เต ปฏิสฺสุตฺวา ปทุมํ อาหรึสุ เม
ตถา นิมิตฺตํ กตฺวาหํ พุทฺธสฺส อภิโรปยึ.
ศิษย์เหล่านั้นรับคำที่ข้าพเจ้าสั่งอย่างนี้แล้ว จึงนำดอกปทุมมาให้ข้าพเจ้า ข้าพเจ้าทำเครื่องหมายอย่างนั้นแล้ว จึงบูชาพระพุทธเจ้า
สิสฺเส ตทา สมาเนตฺวา สาธุกํ อนุสาสหํ
มา โข ตุเมฺห ปมชฺชิตฺถ อปฺปมาโท สุขาวโห.
ครั้งนั้น ข้าพเจ้าประชุมศิษย์ทั้งหลายแล้ว พร่ำสอนเป็นอย่างดีว่า เธอทั้งหลายอย่าได้ประมาทเลย ความไม่ประมาทเป็นเหตุนำความสุขมาให้
เอวํ สมนุสาสิตฺวา ส สิสฺเส <766> วจนกฺขเม.
อปฺปมาทคุเณ ยุตฺโต ตทา กาลํกโต อหํ.
ข้าพเจ้าครั้นพร่ำสอนศิษย์ทั้งหลายของตน ผู้อดทนต่อคำสอนอย่างนี้ ประกอบตนในคุณคือความไม่ประมาท แล้วได้สิ้นชีวิตลงในครั้งนั้น
เอกนวุเต อิโต กปฺเป ยํ ปุปฺผมภิโรปยึ
ทุคฺคตึ นาภิชานามิ พุทฺธปูชายิทํ ผลํ.
ในกัปที่ ๙๑ นับจากกัปนี้ไป ข้าพเจ้าได้ใช้ดอกไม้บูชาไว้ จึงไม่รู้จักทุคติเลย นี้เป็นผลแห่งการบูชาพระพุทธเจ้า
เอกปญฺญาสกปฺปมฺหิ ราชา อาสึ ชลุตฺตโม
สตฺตรตนสมฺปนฺโน จกฺกวตฺตี มหพฺพโล.
ในกัปที่ ๕๑ (นับจากกัปนี้ไป) ข้าพเจ้าได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิพระนามว่าชลุตตมะ สมบูรณ์ด้วยรัตนะ ๗ ประการ มีพลานุภาพมาก
ปฏิสมฺภิทา จตสฺโส วิโมกฺขาปิ จ อฏฺฐิเม
ฉฬภิญฺญา สจฺฉิกตา กตํ พุทฺธสฺส สาสนนฺติ.
อิตฺถํ สุทํ อายสฺมา ปทุมปูชโก เถโร อิมา คาถาโย อภาสิตฺถาติ.
ปทุมปูชกตฺเถรสฺส อปทานํ ทสมํ สมตฺตํ.
เสเรยฺยวคฺโค เตรสโม.
ตสฺสุทฺทานํ
เสเรยฺยโก ปุปฺผถูปิ ปายโส คนฺธโถมโก
อาสนิ ผลสญฺญี จ คณฺฐิปทุมปุปฺผิโย.
ปญฺจุตฺตรสตา คาถา คณิตา อตฺถทสฺสิภิ.
คุณวิเศษเหล่านี้ คือ ปฏิสัมภิทา ๔ วิโมกข์ ๘ และอภิญญา ๖ ข้าพเจ้าได้ทำให้แจ้งแล้ว คำสั่งสอนของพระพุทธเจ้า ข้าพเจ้าก็ได้ทำสำเร็จแล้ว ดังนี้แลได้ทราบว่า ท่านพระปทุมปูชกเถระได้ภาษิตคาถาเหล่านี้ ด้วยประการฉะนี้
ปทุมปูชกเถราปทานที่ ๑๐ จบ
เสเรยยวรรคที่ ๑๓ จบบริบูรณ์
รวมอปทานที่มีในวรรคนี้ คือ
๑. เสเรยยกเถราปทาน
๒. ปุปผถูปิยเถราปทาน
๓. ปายาสทายกเถราปทาน
๔. คันโธทกิยเถราปทาน
๕. สัมมุขาถวิกเถราปทาน
๖. กุสุมาสนิยเถราปทาน
๗. ผลทายกเถราปทาน
๘. ญาณสัญญิกเถราปทาน
๙. คัณฐิปุปผิยเถราปทาน
๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน
จบ ๑๐. ปทุมปูชกเถราปทาน (๑๓๐)