พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๑๐. สาฏิมัตติยเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต สาฏิมัตติยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๔๑๔–๔๑๔
๑๐. สาฏิมัตติเถรคาถา
สุภาษิตเกี่ยวกับการพึ่งลำแข้งตนเอง
นัยว่า ท่านพระสาฏิมัตติเถระ (เมื่อจะแสดงธรรมแก่เจ้าของเรือนที่ ถูกมารดลใจภายหลังสำนึกผิดนั้น) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๑๖}[๒๔๖] เมื่อก่อนท่านมีศรัทธา แต่วันนี้ศรัทธาของท่านไม่มี สิ่งใดที่เป็นของท่าน ขอสิ่งนั้นจงเป็นของท่านนั่นแหละ ทุจริตของเราไม่มี[๒๔๗] เพราะศรัทธาเป็นสิ่งไม่เที่ยง กลับกลอก ศรัทธานั้นเรา เคยเห็นมาแล้ว คนทั้งหลายประเดี๋ยวรัก ประเดี๋ยวหน่าย ดูก่อนท่านผู้เป็นมุนี ท่านจะเอาชนะคนเหล่านั้นไปทำไม[๒๔๘] ในแต่ละตระกูล เขาจะหุงหาอาหารไว้เผื่อพวกมุนี ตระกูลละนิดละหน่อย เราจักเที่ยวไปบิณฑบาต กำลังแข้งของเรายังมีอยู่
๑๑. อุปาลิเถรคาถา
สุภาษิตสอนพระบวชใหม่
นัยว่า ท่านพระอุปาลิเถระ (เมื่อจะกล่าวสอนภิกษุทั้งหลายในเวลาสวดปาติโมกข์) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า
{๓๑๗}[๒๔๙] ภิกษุผู้ออกบวชด้วยศรัทธา ยังเป็นผู้ใหม่ต่อการศึกษา พึงคบหากัลยาณมิตรผู้มีอาชีพบริสุทธิ์ ไม่เกียจคร้าน
จบ ๑๐. สาฏิมัตติยเถรคาถา