arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต

๑๐. สาฏิมัตติยเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๖ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๐/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับ

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต สาฏิมัตติยเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๖ หน้า ๔๑๔–๔๑๔

หน้า ๔๑๔

๑๐. สาฏิมัตติเถรคาถา

สุภาษิตเกี่ยวกับการพึ่งลำแข้งตนเอง

นัยว่า ท่านพระสาฏิมัตติเถระ (เมื่อจะแสดงธรรมแก่เจ้าของเรือนที่ ถูกมารดลใจภายหลังสำนึกผิดนั้น) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า{๓๑๖}[๒๔๖] เมื่อก่อนท่านมีศรัทธา แต่วันนี้ศรัทธาของท่านไม่มี สิ่งใดที่เป็นของท่าน ขอสิ่งนั้นจงเป็นของท่านนั่นแหละ ทุจริตของเราไม่มี[๒๔๗] เพราะศรัทธาเป็นสิ่งไม่เที่ยง กลับกลอก ศรัทธานั้นเรา เคยเห็นมาแล้ว คนทั้งหลายประเดี๋ยวรัก ประเดี๋ยวหน่าย ดูก่อนท่านผู้เป็นมุนี ท่านจะเอาชนะคนเหล่านั้นไปทำไม[๒๔๘] ในแต่ละตระกูล เขาจะหุงหาอาหารไว้เผื่อพวกมุนี ตระกูลละนิดละหน่อย เราจักเที่ยวไปบิณฑบาต กำลังแข้งของเรายังมีอยู่

๑๑. อุปาลิเถรคาถา

สุภาษิตสอนพระบวชใหม่

นัยว่า ท่านพระอุปาลิเถระ (เมื่อจะกล่าวสอนภิกษุทั้งหลายในเวลาสวดปาติโมกข์) ได้ภาษิตคาถาไว้ ๓ คาถาอย่างนี้ว่า

{๓๑๗}[๒๔๙] ภิกษุผู้ออกบวชด้วยศรัทธา ยังเป็นผู้ใหม่ต่อการศึกษา พึงคบหากัลยาณมิตรผู้มีอาชีพบริสุทธิ์ ไม่เกียจคร้าน