พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๑๑. อุบาลีเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๑๑/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับคลังนี้ตอบแบบ “อ่านตัวบท · ไม่ตีความ” — ระบบแสดงตัวบทตามฉบับที่มี และไม่สรุป ไม่ตีความ ไม่ให้คะแนนความน่าเชื่อถือ
๑๑. อุบาลีเถรคาถา
สุภาษิตสอนพระบวชใหม่
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต อุบาลีเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๑๑ สทฺธาย อภินิกฺขมฺม นวปพฺพชิโต นโว
มิตฺเต ภเชยฺย กลฺยาเณ สุทฺธาชีเว อตนฺทิเต ฯ
สทฺธาย อภินิกฺขมฺม นวปพฺพชิโต นโว
สงฺฆสฺมึ วิหรํ ภิกฺขุ สิกฺเขถ วินยํ พุโธ ฯ
สทฺธาย อภินิกฺขมฺม นวปพฺพชิโต นโว
กปฺปากปฺเปสุ กุสโล จเรยฺย อปุรกฺขโตติ ฯ
อุปาลิ เถโร ฯ
๑ ม. ยุ. อทีนมนโส ฯ
ภิกษุผู้ออกบวชด้วยศรัทธา ยังเป็นผู้ใหม่ต่อการศึกษา พึงคบหากัลยาณมิตรผู้มีอาชีพบริสุทธิ์ ไม่เกียจคร้าน ภิกษุผู้ออกบวชด้วยศรัทธายังเป็นผู้ใหม่ต่อการศึกษา พึงเป็นผู้ฉลาดอยู่ในสงฆ์ ศึกษาวินัยด้วยอำนาจการบำเพ็ญวัตรปฏิบัติให้บริบูรณ์ ภิกษุผู้ออกบวชด้วยศรัทธา ยังเป็นผู้ใหม่ต่อการศึกษา พึงเป็นผู้ฉลาดในสิ่งควรและไม่ควร ไม่ควรถูก
ตัณหาครอบงำเที่ยวไป.
จบ ๑๑. อุบาลีเถรคาถา