พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต
๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับ
๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา
สุภาษิตชี้ทางแห่งความสุข
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต ขุชชโสภิตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
๖ เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน
เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ ขุชฺชโสภิโต ฯ
เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน
เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ มาลุเตริโต ฯ
สุยุทฺเธน สุยิฏฺเฐน สงฺคามวิชเยน จ
พฺรหฺมจริยานุจิณฺเณน เอวายํ สุขเมธตีติ ฯ
ขุชฺชโสภิโต เถโร ฯ
๑ ม. ปนุทิสฺสานิ ฯ
สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมอันวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะซึ่งยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านผู้มาด้วยกำลังฤทธิ์ดังลมพัดยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ ก็เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยการประกอบดี การบูชาดี การชนะ
สงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์เนืองๆ.
จบ ๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา