arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา · ติกนิบาต

๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๓๑๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๖/๑๖ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับ

๖. ขุชชโสภิตเถรคาถา

สุภาษิตชี้ทางแห่งความสุข

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ติกนิบาต ขุชชโสภิตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๖ เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน

เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ ขุชฺชโสภิโต ฯ

เย จิตฺตกถี พหุสฺสุตา สมณา ปาตลิปุตฺตวาสิโน

เตสญฺญตโรยมายุวา ทฺวาเร ติฏฺฐติ มาลุเตริโต ฯ

สุยุทฺเธน สุยิฏฺเฐน สงฺคามวิชเยน จ

พฺรหฺมจริยานุจิณฺเณน เอวายํ สุขเมธตีติ ฯ

ขุชฺชโสภิโต เถโร ฯ

๑ ม. ปนุทิสฺสานิ ฯ

ฉบับหลวง

สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมอันวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านขุชชโสภิตะซึ่งยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น สมณะเหล่าใดเป็นผู้กล่าวธรรมวิจิตร เป็นพหูสูต มีปกติอยู่ในเมืองปาฏลีบุตร ท่านผู้มาด้วยกำลังฤทธิ์ดังลมพัดยืนอยู่ที่ประตูถ้ำนี้ ก็เป็นสมณะผู้หนึ่งในจำนวนสมณะเหล่านั้น ขุชชโสภิตภิกษุนี้ ได้รับความสุขด้วยการประกอบดี การบูชาดี การชนะ

สงคราม และการประพฤติพรหมจรรย์เนืองๆ.