พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต · วรรคที่ ๒
๕. สัพพมิตตเถรคาถา
เล่ม ๒๖ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๒๗๒ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๕/๑๐ ในวรรคที่ ๒มี ๔ ฉบับ
-_______
๕. สพฺพมิตฺตตฺเถรคาถา
๕. สัพพมิตตเถรคาถา
ภาษิตของพระสัพพมิตตเถระ
(พระสัพพมิตตเถระได้กล่าว ๒ คาถาไว้ดังนี้ว่า)
พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรคาถา ทุกนิบาต วรรคที่ ๒ สัพพมิตตเถรคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๑ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)
บาลี (มหาจุฬาฯ) เล่ม ๒๖ หน้า ๒๙๓–๒๙๓ · ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๒๖ หน้า ๓๕๔–๓๕๔
ชโน ชนสฺมึ สมฺพนฺโธ ชนเมวสฺสิโต ชโน
ชโน ชเนน เหฐิยติ เหเฐติ จ ชโน ชนํ.
คนเกี่ยวข้องกับคน คนยินดีกับคน
คนถูกคนเบียดเบียน และคนเบียดเบียนคน
โก หิ ตสฺส ชเนนตฺโถ ชเนน ชนิเตน วา
ชนํ โอหาย คจฺเฉยฺ (๑) เหฐยิตฺวา พหุํ ชนนฺติ.
สพฺพมิตฺโต เถโร.
- ๑ฉ.ม. คจฺฉํ ตํ
จะต้องการอะไรด้วยคนสำหรับเขา หรือสิ่งที่คนให้เกิด
จงละคนที่เบียดเบียนคนเป็นอันมากไปเสีย
จบ ๕. สัพพมิตตเถรคาถา