arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา · ติกนิบาต

๒. อุตตมาเถรีคาถา

เล่ม ๒๖

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๓๑ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๒/๘ ในติกนิบาตมี ๔ ฉบับ

๒. อุตตมาเถรีคาถา

สุภาษิตชี้ผลการฟังธรรม

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย เถรีคาถา ติกนิบาต อุตตมาเถรีคาถา (ฉบับหลวง เล่ม ๒๖ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๖ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๕๔ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๖)

บาลี (สยามรัฐ)

๒ จตุกฺขตฺตุํ ปญฺจกฺขตฺตุํ วิหารา อุปนิกฺขมึ

อลทฺธา เจตโส สนฺตึ จิตฺเต อวสวตฺตินี ฯ

สา ภิกฺขุนึ อุปาคจฺฉึ ยา เม สทฺธายิกา อหุ

สา เม ธมฺมมเทเสสิ ขนฺธายตนธาตุโย ฯ

ตสฺสา ธมฺมํ สุณิตฺวาน ยถา มํ อนุสาสิ สา

สตฺตาหํ เอกปลฺลงฺเก ๑ นิสีทึ ปีติสุขมปฺปีตา ๒ ฯ

อฏฺฐมิยา ปาเท ปสาเรสึ [๓] ตโมกฺขนฺธํ ปทาลิย ฯ

อุตฺตมา ฯ

ฉบับหลวง

เรามีปกติไม่ยังจิตให้อยู่ในอำนาจ จึงไม่ได้ความสงบจิต ออกไปจากวิหารสี่ห้าครั้ง เราเข้าไปหาพระภิกษุณีผู้มีวาจาอันเราพึงเชื่อถือได้ พระภิกษุณีนั้นได้แสดงธรรม คือ ขันธ์ อายตนะ และธาตุ แก่เรา เราฟังธรรมของท่านแล้ว ปฏิบัติตามโอวาทที่ท่านพร่ำสอน เป็นผู้เอิบอิ่มด้วยสุขอันเกิดจากปีติ นั่งอยู่โดยบัลลังก์อันเดียวตลอด ๗ วัน เราทำลายกองแห่งความมืดแล้ว จึงเหยียดเท้าออกในวันที่ ๘.