arnon.onlineเข้าสู่ระบบถาม AI

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย · โอกกันตสังยุต

๗. เจตนาสูตร

เล่ม ๑๗

ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๔๗๕ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในโอกกันตสังยุตมี ๔ ฉบับ

๗. รูปสัญเจตนาสูตร

ว่าด้วยรูปสัญเจตนา

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย ขันธวารวรรค โอกกันตสังยุต เจตนาสูตร (ฉบับหลวง เล่ม ๑๗ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๑๗ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๒๗ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๑๗)

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๑๗ หน้า ๓๒๔–๓๒๕

เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka

ไทย (มหาจุฬาฯ ๒)

เรื่องเกิดขึ้นที่กรุงสาวัตถี

พระผู้มีพระภาคตรัสว่า “ภิกษุทั้งหลาย รูปสัญเจตนา (ความจำนงรูป) ไม่เที่ยง มีความแปรผัน มีภาวะโดยอาการอื่นสัททสัญเจตนา (ความจำนงเสียง) ฯลฯ

คันธสัญเจตนา (ความจำนงกลิ่น) ...

รสสัญเจตนา (ความจำนงรส) ...

โผฏฐัพพสัญเจตนา (ความจำนงโผฏฐัพพะ) ...

ธัมมสัญเจตนา (ความจำนงธรรมารมณ์) ไม่เที่ยง มีความแปรผัน มีภาวะโดยอาการอื่น

ภิกษุทั้งหลาย ผู้ใดศรัทธาเชื่อมั่นธรรมเหล่านี้อย่างนี้ ผู้นี้เราเรียกว่า‘สัทธานุสารี ฯลฯ จะสำเร็จสัมโพธิในวันข้างหน้า”

รูปสัญเจตนาสูตรที่ ๗ จบ