พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย ปฐมปัณณาสก์ · จรวรรค
อคติสูตร ที่ ๑
เล่ม ๒๑ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๗ (ฉบับหลวง)ลำดับ ๗/๑๐ ในจรวรรคมี ๔ ฉบับ
พระสุตตันตปิฎก อังคุตตรนิกาย จตุกกนิบาต ปฐมปัณณาสก์ จรวรรค อคติสูตร ที่ ๑ (ฉบับหลวง เล่ม ๒๑ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๒๑ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๓๕ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๒๑)
ไทย (เฉลิมพระเกียรติ ๒๕๔๙) เล่ม ๒๑ หน้า ๓๑–๓๑
๗. ปฐมอคติสูตร
ว่าด้วยอคติ ๔ สูตรที่ ๑
{๑๗}[๑๗] “ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การถึงอคติมี ๔ ประการนี้ ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ถึงฉันทาคติ (๒) ถึงโทสาคติ
(๓) ถึงโมหาคติ (๔) ถึงภยาคติ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การถึงอคติมี ๔ ประการนี้แล”
ผู้ใดประพฤติล่วงธรรมเพราะความรัก ความชัง ความ
หลง ความกลัว ยศของผู้นั้นย่อมเสื่อม ดุจดวงจันทร์
ข้างแรมฉะนั้น
๘. ทุติยอคติสูตร
วาด้วยอคติ ๔ สูตรที่ ๒
{๑๘}[๑๘] “ดูก่อฺนภิกษุทั้งหลาย การไม่ถึงอคติมี ๔ ประการนี้ ๔ ประการคืออะไรบ้าง คือ
(๑) ไม่ถึงฉันทาคติ (๒) ไม่ถึงโทสาคติ
(๓) ไม่ถึงโมหาคติ (๔) ไม่ถึงภยาคติ
ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย การไม่ถึงอคติมี ๔ ประการนี้แล”
ผู้ใดไม่ประพฤติล่วงธรรมเพราะความรัก ความชัง
ความหลง ความกลัว ยศของผู้นั้นย่อมเต็มเปี่ยม ดุจ
ดวงจันทร์ข้างขึ้นฉะนั้น
จบ อคติสูตร ที่ ๑