พระอภิธรรมปิฎก · ปัฏฐาน
กุสลัตติกมัคคารัมมณัตติกะ
เล่ม ๔๔ชั้นตัวบทพุทธพจน์ข้อ ๑๑๑–๑๑๖ (ฉบับหลวง)มี ๔ ฉบับ
๑. กุสลติกะ ๑๕. มัคคารัมมณติกะ
๑. ปฏิจจวาร
ปัจจยจตุกกนัย
พระอภิธรรมปิฎก ปัฏฐาน ปัฏฐานปกรณ์ ภาค ๕ กุสลัตติกมัคคารัมมณัตติกะ (ฉบับหลวง เล่ม ๔๔ · ฉบับมหาจุฬาฯ เล่ม ๔๔ · ฉบับมหามกุฏฯ เล่ม ๙๐ · ฉบับเฉลิมพระเกียรติ เล่ม ๔๔)
ไทย (มหาจุฬาฯ ๒) เล่ม ๔๔ หน้า ๗๗๑–๗๗๑
เรื่องนี้ไม่มีบาลีฉบับมหาจุฬาฯ ในข้อมูล e-tipitaka
สภาวธรรมที่เป็นกุศลซึ่งมีมรรคเป็นอารมณ์อาศัยสภาวธรรมที่เป็น กุศลซึ่งมีมรรคเป็นอารมณ์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งมีมรรคเป็นอารมณ์อาศัยสภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งมีมรรคเป็นอารมณ์เกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑) (ย่อ)เหตุปัจจัย มี ๒ วาระ ฯลฯ
อวิคตปัจจัย มี ๒ วาระ
(ย่อ ทุกปัจจัยพึงขยายให้พิสดาร)
สภาวธรรมที่เป็นกุศลซึ่งมีมรรคเป็นเหตุอาศัยสภาวธรรมที่เป็นกุศลซึ่ง มีมรรคเป็นเหตุเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (ย่อ)เหตุปัจจัย มี ๑ วาระ ฯลฯ
อวิคตปัจจัย มี ๑ วาระ
(ทุกปัจจัยมีปัจจัยละ ๑ วาระ ย่อ)
สภาวธรรมที่เป็นกุศลซึ่งมีมรรคเป็นอธิบดีอาศัยสภาวธรรมที่เป็นกุศล ซึ่งมีมรรคเป็นอธิบดีเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑)สภาวธรรมที่เป็นอัพยากฤตซึ่งมีมรรคเป็นอธิบดีอาศัยสภาวธรรมที่เป็น อัพยากฤตซึ่งมีมรรคเป็นอธิบดีเกิดขึ้นเพราะเหตุปัจจัย (๑) (ย่อ)เหตุปัจจัย มี ๒ วาระ ฯลฯ
อวิคตปัจจัย มี ๒ วาระ
(ย่อ ทุกปัจจัยพึงขยายให้พิสดาร)
จบ กุสลัตติกมัคคารัมมณัตติกะ